αυτοβιολογία

έχω περπατήσει

ολόκληρο

το διαγαλαξιακό στερέωμα

του κορμιού σου

για να επιβιώνω

τελείως μόνη

κάθε φορά

που πεθαίνεις

μέσα μου

χωρίς

να σαπίζεις

αρκετά

μικρό ατίθασο κορίτσι

με τ’ αμυγδαλωτά μάτια

που τρυπούν

την ατμόσφαιρα

της ανελέητης

πραγματικότητας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: