Monthly Archives: Νοέμβριος 2018

σκόρπιες σκέψεις

παραμονή της επετείου της εξέγερσης του πολυτεχνείου πήρα άδεια από την δουλειά. πήγα στην σχολική γιορτή. έχετε πάει ποτέ; μην πάτε δεν υπάρχει κανένας λόγος. η εικόνα ήταν το λιγότερο απογοητευτική. ελάχιστα παιδιά έδωσαν το παρόν εκτός από αυτά που συμμετείχαν στην παρουσίαση της γιορτής. κι από γονείς μια απ’ τα ίδια. μόνο εκείνοι των οποίων τα παιδιά παρουσίαζαν την γιορτή. μα το ίδιο κι οι δάσκαλοι. απόντες όλοι. μα αυτό που μου έλειψε πάνω απ’ όλα ήταν η ψυχή. κανείς δεν είπε, κανείς δεν έμαθε, κανείς δεν έδειξε σ’ αυτά τα παιδιά τι σημαίνουν τα λόγια που ξεστόμιζαν, τα τραγούδια που τραγούδησαν. κανείς δεν έδωσε νόημα στους στίχους και στις λέξεις. παιδιά γελούσαν απαγγέλοντας τα ποιήματα γιατί κανείς δεν τους μίλησε γι αυτά, για το πώς γράφτηκαν. κάτω υπό ποιες συνθήκες. κανείς δεν τα πήρε από το χέρι προσπαθώντας να τους εξηγήσει «τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες». κανείς δεν εξήγησε τα στοιχεία ταυτότητας. κανείς δεν τους μίλησε για τον μάνο ελευθερίου. σιωπή.

την στιγμή που ανέβηκε ο γιάννης να πει αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος πάγωσα. την στιγμή που άρχισε να σηκώνει τον τόνο της φωνής του και να φωνάζει πως δεν θα πάψεις στιγμή ν’ αγωνίζεσαι, πως τα χείλια σου θα ματώσουν από τις φωνές και το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες και την στιγμή που χτύπησε το πόδι του σήκωσε την γροθιά του λέγοντας μα ούτε βήμα πίσω, ράγισα. γιατί κάθε χειρονομία σου πρέπει να γκρεμίζει την αδικία.

τελικά, αυτό πρέπει να κάνουμε. να δείξουμε τον δρόμο. τον δύσκολο, τον κακοτράχαλο, στρωμένο με τόσες και τόσες δυσκολίες, με τόσες και τόσες απώλειες, με τόσο αίμα. να μιλήσουμε για όλα αυτά τα σπουδαία, για όλον αυτό τον αγώνα, για τον κάθε αγώνα. να δώσουμε την πληροφορία. να φυτέψουμε τον σπόρο και ν’ αφήσουμε να πεταχτούν κλαράκια ελπίδας. η μόνη ελπίδα που μας έχει απομείνει ίσως.

με μια λέξη ίσως η σημερινή γιορτή ήταν διεκπεραίωση. κι όταν διεκπεραιώνεις την ιστορία δεν ξέρω αν θα σου γυρίσει την πλάτη, ή αν θα χαθεί στην λήθη. δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο που απλά θα διεκπεραιώνεις την ζωή, την ίδια σου την ύπαρξη.

~

συνεχίζοντας εκείνη την μέρα βρεθήκαμε στο πολυτεχνείο με δύο λουλούδια στα χέρια. και φέτος, όπως κάθε χρόνο. για την μνήμη. αυτή που έχει γίνει δικλείδα ασφαλείας, ανάσα κάποιες φορές και δυσφορία κάποιες άλλες.

περπατήσαμε στον χώρο του πολυτεχνείου, περάσαμε γύρω απ’ όλα τα στημένα τραπεζάκια που πουλούσαν 5ευρώ τον μαρξ σε τ-σερτ, τα σφυροδρέπανα σε κονκάρδες, τα κόκκινα βιβλία σε περίοπτη θέση. τρικάκια κάθε λογής σκορπισμένα κάτω. λουλούδια και στεφάνια στο άγαλμα. από το μεγάφωνο ακούγονταν τραγούδια που την ροή τους κάθε λίγο διέκοπταν οι ενημερώσεις για το ποιος καταθέτει στεφάνι.

ο γιος μου με την φίλη του ανέβηκαν προς τα σκαλιά εκεί που ήταν δύο τρία θρανία ενωμένα μόνα τους, ξέχωρα από τα άλλα. πάνω στα θρανία έντυπο υλικό απλωμένο και γύρω παιδιά με μαύρα ρούχα και καλυμμένο πρόσωπο. τα μικρά δεν δίστασαν και πήγαν κοντά τους, πήραν στα χέρια τους τα έντυπα, ξεκίνησαν να τα ξεφυλλίζουν. η φίλη του γιου μου πλησίασε ένα παιδί και τον ρώτησε γιατί κρατούσε στα χέρια του καδρόνι. αυτό της έκανε εντύπωση φαίνεται. δεν αναρωτήθηκε, ή κράτησε την ερώτηση γιατί δεν φαίνεται το πρόσωπό σας για μετά. απάντηση στο καδρόνι δεν πήρε αρχικά. κοιτούσα το σαστισμένο βλέμμα του παιδιού που το κρατούσε μπροστά στην μικρή ανακρίτρια που δεν είχε σκοπό να κάνει πίσω. εκτόξευε τις ερωτήσεις κατά ριπάς. γύρισε στον γιο μου, κρατούσε ένα έντυπο με μια φωτογραφία στο εξώφυλλο, γιάννη αίμα είναι αυτό; τον ρώτησε. αίμα είναι, της απάντησε. ο αλέξης που μου έλεγες είναι αυτό το παιδί; τον ρώτησε πάλι. όχι της είπε, δεν είναι ο αλέξης, είναι αυτός. έδειξε με το δάχτυλο του ένα πανό που ήταν πάνω δεξιά κι έγραφε «μιχάλης καλτεζάς παρών». κι αυτό το παιδί το σκότωσαν μπάτσοι; όπως τον αλέξη; ξαναρώτησε η μικρή. ναι, της απάντησε ο γιάννης. μα γιατί; του αντιγύρισε; γιατί ήταν αναρχικός της είπε. και τι σημαίνει αναρχικός γιάννη; αυτός που πολεμάει το κράτος, της είπε. και το κράτος τι είναι; οι μπάτσοι, της είπε.

παρακαλουθούσα τον διάλογο δύο δεκάχρονων παιδιών, κι αναρωτιόμουν πόσα λάθη να ‘χω κάνει. τα παιδιά με τα μαύρα, παρακολουθούσαν κι αυτά. δικά σας είναι; με ρώτησαν. το αγόρι τους είπα. και ξέρει; με ρώτησε ένα κορίτσι υποθέτω από την φωνή και τα μάτια. ξέρει της είπα. η μικρή επέμενε να μάθει για τα καδρόνια και της είπαν απολογητικά δεν φταίμε εμείς ξέρεις, οι άλλοι.

σκεφτόμουν πόσο δύσκολη ερώτηση και τι να απαντήσεις, πως να εξηγήσεις. αλλά τελικά που απευθυνόμαστε; κι αυτά τα παιδιά με τα μαύρα που απευθύνονται; σίγουρα έχουν ένα τεράστιο και δύσκολο έργο να εξηγήσουν ακόμα και σε δύο δεκάχρονα γιατί σηκώνουν μια πέτρα, γιατί κρύβουν το πρόσωπό τους, γιατί κρατάνε καδρόνια, γιατί το βράδυ θα τους βρει ανάμεσα σε χημικά και φλεγόμενους κάδους, γιατί θα συγκρουστούν με τους μπάτσους.

κι αυτή η εξήγηση, δεν έχει την θέση της απολογίας, αυτή η εξήγηση είναι η πεμπτουσία της ιδεολογίας που κρύβουν μέσα τους και της αντίδρασης και αντίστασης που προβάλλουν. γι αυτό την θέση του δισταγμού στις ερωτήσεις ενός δεκάχρονου πρέπει να πάρει η απάντηση και η απεύθυνση.

τα μικρά πήραν όσα έντυπα μπόρεσαν, ακόμα και ξενόγλωσσα που βρήκαν από τα θρανία των παιδιών με τα μαύρα και σιγά σιγά πήραμε την κατηφόρα της επιστροφής με την υπόσχεση από μένα στην παράκληση των μικρών ότι ναι θα έρθουμε και του χρόνου. μέχρι; μέχρι να επιλέξετε αν θέλετε να έρχεστε μόνοι σας και να διαλέξετε σε ποιο σημείο και πως θα θέλετε να στέκεστε. ο γιάννης αγχώθηκε γιατί η φίλη του μάλλον στεναχωρήθηκε από το παιδί με το αίμα που είδε αλλά συνεχίσαμε. η μικρή που κατάλαβε την ανησυχία του φίλου της τον καθησύχασε μόνη της, λέγοντας ότι και οι συμμαθητές που έχουν στο σχολείο κι έρχονται από τον πόλεμο της συρίας μάλλον πολεμάνε κι αυτοί το κράτος. η ατάκα της μικρής έσωσε την μέρα μου. η μέρα που ξεκίνησε τόσο διεκπεραιωτικά, τελικά βρήκε απεύθυνση.

https://youtu.be/TzrxwSz2Sjk

Advertisements

χρησιμότητα*

το σφοδρό κατηγορητήριο

που εξαπολύεις τον ενδέκατο μήνα

με το κρύο να παλεύει να εδραιωθεί

λέγοντας πεζοδρομιακά

με έχεις για να γλείφω το μουνί σου

με την πανηγυρική μου καταδίκη

καθιστώντας με την πιο ένοχη

όλων των ετυμηγοριών

διαπιστώνω ότι

το πιο χρήσιμο εργαλείο

δικαιωματικά είναι η γλώσσα σου

κι από φεμινιστικής απόψεως

αυτό είναι μια νίκη