Monthly Archives: Οκτώβριος 2018

ελεύθερο μηδέν

είναι μέρες που ψάχνω απαντήσεις στα βιβλία που εμπιστεύομαι. αυτά που με ανάθρεψαν και φύσηξαν μέσα μου την πνοή της σκέψης. αυτά που με βύζαξαν, με γαλούχησαν, με καθόρισαν σαν οντότητα. οι συγγραφείς τους, πατρικές φιγούρες στους οποίους ανατρέχω για τα ακόμη αναπάντητα. μήπως μια ακόμη ανάγνωση μου φανερώσει μια νέα πόρτα, που ανοίγοντάς την όλα θα βγάζουν νόημα. περνάω τα δάχτυλά μου πάνω από τις σελίδες τους, απ’ τα χοντρά εξώφυλλα, κάτι δεν είχε πέσει στην αντίληψή μου πάντοτε. ο λογισμός μου γυρίζει στην στιγμή που γράφτηκαν. υπάρχουν στιγμές που μυρίζω τα συναίσθηματά τους. περπατώ στους ίδιους δρόμους, αγγίζω τα ίδια πρόσωπα, γνωρίζω τους φίλους και τους εχθρούς τους. αντωμώνω τους εραστές τους, σφίγγω τα χέρια με τους συντρόφους τους. προσπαθώ ν’ αφουγκραστώ τον πόνο που νιώσανε, την απόγνωση, το πάθος για αλλαγή, την ελευθερία της γραφής. περιπλανιέμαι στις φυλακές και στους τάφους τους. όλες οι απαντήσεις τους οδηγούν σε νέες πιο δύσκολες ερωτήσεις. νομίζω ότι είναι μαζεμένοι όλοι σε μια γωνιά και γελούν. δεν είναι εδώ η γη των απαντήσεων.

όταν μου τελειώνουν τα βιβλία καταπιάνομαι με τους ανθρώπους. αυτούς που πορευτήκαμε μαζί, ονειρευτήκαμε, βολευτήκαμε, φιλιώσαμε και τσακωθήκαμε. αγαπήσαμε και μισήσαμε παράφορα. το πιο σπουδαίο γνώρισμα των κοινών θνητών. αυτών που διαρκώς αναζητούν απαντήσεις και μόλις τις πάρουν, ανοίγουν νέα πιο δύσκολα μονοπάτια. απ’ αυτά που δεν κρατάνε πατημασιές. στο διάβα τους μπορούν να συμπαρασύρουν χιλιάδες ή κανέναν. τόσο ασπρόμαυρο κόντεξτ που το νουάρ απλώνεται πάνω και στις πιο πολύχρωμες περιγραφές μας. σαν άλλοι εξπρεσιονιστές παλεύουν να παραμορφώσουν την πραγματικότητα.

κάθε ανθρώπινη καθοδήγηση μοιάζει να οδηγεί σε επιστροφή στο ίδιο σημείο. στο σημείο της εκκίνησης. αν δεν νιώσεις μόνος δεν θα νιώσεις εσύ. και στο μηδέν είσαι πιο εσύ από ποτέ. εκεί που μπορείς να είσαι εσύ μπορείς και να μείνεις. κι αν η συνειδητοποίηση της ματαιότητας των πραγμάτων είναι αυτή που θα σου δώσει την έννοια του συμπερασματικά, τότε όλα είναι σημαντικά μέσα σε ένα φάσμα ασημαντότητας έχοντας μια και μόνη παράμετρο. την ελευθερία. πέρα από κάθε ανάλυση, ερώτηση, απάντηση κι αναζήτηση.

την ελευθερία του μηδενός, σαν απεμπλοκή ή άλλη απασφάλιση. απέναντι στην όποια ερμηνεία, η ατομική ελευθερία είναι η πιο σημαντική ανακάλυψη του ανθρώπου κι ανιχνεύεται στα βιβλία και στις ζωές του. κι αν η ζωή όλων γέμισε συμβάσεις και ρεφορμιστικές ενέργειες απέναντι στην τύποις ελευθερία, η στιγμή της γραφής μπορεί να είναι μια γνήσια στιγμή ελευθερίας.

Advertisements

μεσοτοιχία

όσα μπόρεσαν να εξηγηθούν με λόγια

πάλεψαν με υποσημειώσεις, παραπομπές κι αστερίσκους

ο ειρμός μιας σκέψης έδωσε νόημα

αρχή, μέση και τέλος

στην αυθαιρεσία του συνειρμού του τυχαίου ακροατή

αν δεν ήταν τυχαίος θα απέκρουε την ερμηνεία

χωρίς λανθάνουσα μετάφραση

χωρίς να χτίσει δέκα οχτώ τούβλα μεσοτοιχία

στο πριν, στο τώρα, στο μετά

μήπως κι αποφύγει τις συνέπειες μιας ύπαρξης

τυχαίας υποσημείωσης με δεκτικότητα

πρώην εραστή νυν παραβατικού ακροατή

άγονη πραγματικότητα στημένη στον τοίχο

μεσοτοιχία, έτσι όπως ζήσαμε

σε χωριστά γειτονικά διαμερίσματα

μεσοτοιχία, έτσι όπως νιώσαμε

σε χωριστά δανεικά κρεβάτια

μεσοτοιχία, έτσι όπως ακούμπησαμε

με γυρισμένες ανέπαφες πλάτες

μεσοτοιχία, έτσι όπως γυρίσαμε

σε διαφορετικές οθόνες

πολύ κοντά

στο πριν του τίποτα

έχοντας κάτι που έμεινε χωρίς εξήγηση

κάτι που η δεύτερή του ευκαιρία

θα επιβεβαίωνε το βαθιά ακατάληκτο

κι επιλέχθηκε το χυδαία απροκάλυπτο

ενοχλημένο φιλικό ενδιαφέρον.

*μεσοτοιχία το κοινό σημείο των πάντα αγνώστων εν δυνάμει εραστών