Monthly Archives: Δεκέμβριος 2017

α*

όλα μου τα ένα πλησιάζουν στο τέλος τους αποκαμωμένα στο γοητευτικό στάδιο της αναμονής. το πιο ελευθεριακό καθεστώς που μπορώ να ζήσω είναι αυτό που θα του λείπει η αρχή. το τέλος δεν ενδιαφέρει κανέναν, ούτε ένα προμελετημένο έγκλημα δεν στέφθηκε με επιτυχία ποτέ. ενδιάμεσα ανισορροπία χωρίς υπεκφυγές γιατί δεν υπάρχει ζητούμενο και προθέσεις συνειδητά ποτισμένες με ρεαλισμό. σε πλήρη αποδέσμευση το συμβάν του γεγονότος. όχι σαν άλλη ανασκόπηση, απλή αποτύπωση της δραστηριότητας που μας βρίσκει σε διαφωνία. χωρισμένοι με οριστικά κι αμετάκλητα και με όλες τις υποσημειώσεις της παρελθοντικής απόπειρας ταύτισης. δυο τρία συμπλέγματα ιστορικού χαρακτήρα απέκλεισαν το λίγο ή το πολύ, σχεδόν και το τίποτα. στερητικά φωνήεντα σε λάθος διάταξη, περνούν το ανάποδο μήνυμα. σαν άλλα βογγητά ηδονής με απορία για το κόστος της οδύνης. πράγματα κι άνθρωποι αφημένα στο νόμο της βαρύτητας. τα χέρια μας λεωφόρος από δυστυχήματα κι εμείς ένας αυτονομημένος μη υπαρκτός οργανισμός. η μη ύπαρξη σε καθιστά αυτοεξόριστο μωρό μου στην βόρεια πόλη(υ) και δεν έχεις λεφτά για εκτελωνισμό.

άναρχα σχεδόν τριάντα επτά δηλαδή α*.

Advertisements

έντεκα

τις στιγμές που καπνίζω τις λογίζω ιερές. ιερές λογίζω και τις στιγμές των οργασμών που για κάποιο περίεργο λόγο τις συνδέω ενώ καπνίζω πολύ και συχνά, άσχετες στιγμές με αυτές των οργασμών. τους ανθρώπους που μαζί τους μοιράστηκα τσιγάρα τους λογίζω συντρόφους. ή προδότες. μπορεί το ένα να έκανε τη μετάβαση στο άλλο ή και αντίστροφα. ποτέ όμως οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι κοινοί ή αδιάφοροι.

στο σκληρό οχτάωρο δουλείας με τα τρία διαλείμματα, αυτά της ανορθόγραφης υπερβολής, τα χείλη μου συναντάνε το φίλτρο ενώ σου μιλώ και το επόμενο δευτερόλεπτο τον καπνό, ενώ τα δικά σου την άφιλτρη στοργική παρουσία πενήντα πέντε λεπτών. μεταξύ του διάκενου της επόμενης μέρας.

στην ασύμμετρη αλφαβήτα των αισθήσεων είχα γράψει δίπλα στο λ: ο υπαρκτός λυρισμός της καθημερινότητας, συνεπής στο ύφος με τη σωστή δόση απλότητας για κατανόηση. θα κρατήσω το πρώτο σκέλος. ας είναι πολύπλοκο, ας είναι δυσνόητο, ας εκτείνεται μεταξύ ακρόπολης και μακρυγιάννη.

υπάρχει άνθρωπος που σοβαρολογεί συγκυριακά, ενώ στο μυαλό μου οργανώνω συνωμοσίες χεριών που κρυφοαγγίζονται πριν ξεμοναχιαστούν για χάδια, σταματώντας τη ροή του χρόνου στα κάτεργα καταστολής των επιθυμιών που αναβλύζουν από κορμιά της βιοπάλης, προσδίδοντας ταξική συνείδηση και πρόσημο.

*αγάπησα τις δεύτερες και το έντεκα, γιατί ένα κι ένα κάνουν θα δούμε.