Monthly Archives: Ιουλίου 2017

γράμμα που δεν θα διαβαστεί ποτέ από τον παραλήπτη

έχει περάσει κάμποσος καιρός από τότε. άλλες φορές το σκέφτομαι και μου φαίνεται σα να έχει περάσει ένας αιώνας. άλλες, νομίζω πως την προηγούμενη παρασκευή με περίμενες έξω από το μπαμπλ γελώντας, λέγοντάς μου ότι η φίλη μας πάλι μας έστησε. ο χρόνος της απώλειας είναι μη μετρήσιμος. υπάρχουν στιγμές που θέλω να σου πω ένα σκασμό πράγματα, να σε βομβαρδίσω με τις εξελίξεις των γεγονότων. να σου πω πως πρέπει να κάνουμε και να οργανώσουμε τα πάντα. πρέπει να περάσουν όλα από τα χέρια μας. να ορίσουμε και να καθορίσουμε. με καταλυτικό τρόπο. κι άλλες στιγμές νιώθω πως δεν έχω να σου πω το παραμικρό. μια σιωπή εξουθενωτική. απ’ αυτές που δεν ζήσαμε.

έχω πολλά νέα όμως. στο σπίτι, στη δουλειά, στα κινηματικά, στο μέσα μου, στο γύρω μου. ήθελα και λίγο τη βοήθεια σου αλλά δεν είναι εφικτό. έχω αποφασίσει να δέχομαι τα μη εφικτά με μια ηρεμία και δεν ξέρω αν έχει να κάνει με ωριμότητα ή με απάθεια.

το μόνο μελό που θέλω να σου πω και ξέρω πως δεν σου άρεσαν καθόλου, είναι ότι ένα ξημέρωμα στις 5 σε πήρα τηλέφωνο αλλά δεν απάντησες. και θύμωσα. δεν ξέρω αν θύμωσα μ’ εμένα που δεν είχα επαφή με την πραγματικότητα ή με σένα που δεν πρόσεχες πολύ.

λείπεις στον κόσμο. λείπουν οι ιδέες σου, ο τρόπος που τις υλοποιούσες, η οπτική σου, το μυαλό σου, η δουλειά σου, οι πολιτικές τοποθετήσεις σου, ο ρομαντισμός που έκρυβες, ο ρεαλισμός που είχες για τον έρωτα. παραμένω εγωίστρια. εμένα δεν μου λείπουν αυτά. εμένα δεν μου λείπεις στην καθημερινότητα. λείπεις όμως σε δικούς μου ανθρώπους κι ίσως κάνει το ίδιο. εγώ χέστηκα για την πολιτική κριτική, ακόμα και για τον ισορροπισμό. εμένα ξέρεις τι μου λείπει; οι βαθιές συζητήσεις μας. αυτές που βγάζαμε τα ρούχα μας για να τις κάνουμε και σιγά σιγά αφαιρούσαμε και όλα τα στρώματα του δέρματός μας. στο τέλος απογυμνώναμε ακόμα και τον εαυτό μας και τον αφήναμε εκεί δίπλα ακροατή. κι όταν τέλειωνε η συζήτηση τον ξαναφορούσαμε για να φύγουμε.

σε έναν άλλο γαλαξία τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.

Advertisements

{περί ροζ φλαμίνγκο}

ρε μαλάκα δεν πάει καλά ο κόσμος. ότι δηλαδή φταίει η λώρα ή η χι τυχαία που θέλει να αγοράσει ροζ φλαμίνγκο; και άντε και αγοράζει και το καβαλάει στην θάλασσα, ταυτόχρονα σημαίνει ότι η έχουσα ροζ φλαμίνγκο δεν ενδιαφέρεται για την απλήρωτη που αυτοκτόνησε; για την κοινωνική αναλγησία του κράτους; μήπως τάχα μου δεν είναι κι εκείνη απλήρωτη ή και άνεργη; θα ενοχοποιήσουμε και το ροζ φλαμίνγκο; και το να θέλει να περνάει καλά ο κόσμος; ακόμα και σε καιρούς πολέμου η ζωή συνεχιζόταν και οι άνθρωποι έψαχναν να ψυχαγωγηθούν έστω και με κάποιο τρόπο. ακόμα και με ένα φουσκωτό γαμώ το χριστό μου ροζ φλαμίνγκο. ξέρεις κάτι; την σκατοψυχιά και τον κομπλεξισμό δεν τον ξεπλένει και δεν τον ωραιοποιεί καμιά ιδεολογία. ακόμα ακόμα και καμία δράση μέσα σε αυτή. όλη μέρα να τρέχεις σε καταλήψεις και να ασχολείσαι με προσφυγές και φυλακισμένους αν δεν μπορείς να καταλάβεις την όποια ανάγκη για ανεμελιά και διασκέδαση του διπλανού σου να πας να γαμηθείς. και τέλος πάντων δεν διασκεδάζει ο κόσμος με μελωποιημένο καρυωτάκη από λένα πλάτωνος που μπορεί να αρέσει σ’ εμάς. διασκεδάζει με ροζ φλαμίνγκο και παντελίδη και τι ζόρι τραβάμε εμείς στην τελική; ο αποκλεισμός ανθρώπων από κυρίαρχες ιδεολογίες λόγω γούστων είναι αρκετά πιο φασίζουσα τακτική. και ναι με ενοχλεί περισσότερο από την γκόμενα με το γαμημένο το ροζ φλαμίνγκο στην παραλία. η προοδευτικότητα δεν φτάνει να υπάρχει μέχρι τα σύνορα του κύκλου μας. ναι και στην ελευθερία της έκφρασης του άλλου που δεν συντάσσεται με τη δικιά μας αισθητική και κουλτούρα. και στην κριτική γιατί όχι και στην σκληρή κριτική, αλλά όταν περνάμε από κανένα καθρέφτη να τον κοιτάμε που και που. 

παραλήρημα έλαβε τέλος.


οι εξόριστοι της ουτοπίας 

δεν έχω απαντήσεις στις απορίες και όταν αρχίζω να ρωτάω μυρίζει μακελειό. η κάθε εξορία θα ήταν μικρή απόδραση αν ο υπό περιορισμό ήταν αυτοεξόριστος. θέλω να σου μιλήσω για το χρώμα της θάλασσας κάτω από τη μόρια. έχει αλλάξει γιατί την κολύμπησαν άνθρωποι διωγμένοι βίαια. η μόνη μάχη που διαδραματίζεται στην ουτοπία είναι κορμιών που συγκρούονται με τη βία του έρωτα. θέλω να σου μιλήσω για χρόνια πεταμένα, κλεισμένα σε υπόγεια φυλακών, πολιτικών και μη. θέλω να σου μιλήσω για τους ήρωες του σεφέρη που περπατούν στα σκοτεινά. θέλω να σου μιλήσω για την σονάτα με τον τρόπο της φαντασίας. θέλω να σου μιλήσω για όλα όσα ξέρεις και να προσποιηθείς ότι τ’ ακούς πρώτη φορά από τα χείλη μου. θέλω οι αναφορές στον ρεαλισμό να ντυθούν με τον μανδύα του ακτιβισμού. μα θέλω να δώσεις μια νυχτερινή διάλεξη, με έναν και μόνο ακροατή. και να την παρακολουθήσω ανενόχλητα. για το πως διεγείρονται τα ηλεκτρόνια στο πίσω μέρος του λαιμού μου λίγο πριν το άγγιγμα εξολοθρεύσει τις λέξεις. την μόνη στιγμή που καταφέρνει η ουτοπία να εξορίσει τον φρικτό ρεαλισμό καταργώντας τα υπαρκτά πλαίσια. όπως ο υπερβατικός αριθμός π*, που η δεκαδική του απεικόνιση δεν εξαντλείται και δεν εδραιώνεται σε μόνιμη ή επαναλαμβανόμενη.