Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2016

καρτ ποστάλ από το μπέργκεν

​​ήταν αποκαμωμένος. στεκόταν στην αποβάθρα στηρίζοντας όλο του το κορμί με την πλάτη στο κάγκελο. είχε κλείσει τα μάτια περιμένοντας ν’ ακούσει τον ήχο του τρένου πάνω στις ράγες. μόνο τότε θα τα άνοιγε. ήθελε να επιστρέψει. γιατί οι άνθρωποι θέλουν να επιστρέφουν εκεί που ανήκουν. ακόμα κι αν ποτέ δεν ένιωσαν να ανήκουν κάπου περιμένουν μήπως η επόμενη στάση γίνει τελικά και ο σταθμός τους. ακόμα κι αν το εκεί είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. ακόμα κι αν αυτή η επιστροφή είναι απλά μια μικρή μείωση της απόστασης από τον τελικό επιθυμητό προορισμό. είχε όλες τις σωστές λύσεις στο μυαλό του μα απέναντι του όλα τα λάθος προβλήματα. θα μπορούσε να σηκώσει το χέρι του και να παραμορφώσει την πραγματικότητα της στιγμής, την πραγματικότητα της άκρης του κόσμου γιατί δεν είχε καμιά πίστη, καμία προσδοκία για την ορθή απεικόνισή της. θα μπορούσε να παραμορφώσει όλες τις οριοθετήσεις σαν ένας μικρός εξπρεσιονιστής. δεν σκεφτόταν τη συναισθματική φόρτιση. είχε μια αγωνία να ανοίξει τα μάτια, να ακούσει τον ήχο του τρένου επιτέλους. δεν ξέρω αν ήταν ήρωας του ίψεν ή απόγονος των βίκινγκ, ξέρω πως έτσι όπως καθόταν εκεί το αρκτικό φως ήταν σε σύγχυση με τη δύση και την ανατολή να μπλέκονται η μία πάνω στην άλλη χωρίς καμιά να μπορεί να επικρατήσει. σαν την ολονύχτια μάχη του πραγματιστή με τον ρεαλιστή, κάνεις δεν βρέθηκε το ξημέρωμα ικανοποιητικά νεκρός. ο ήχος του τρένου ακούστηκε μαζί με τον ήλιο του μεσονυκτίου. αποφάσισε να χάσει το τρένο και συνέχισε να περιμένει. εξάλλου η αξία της αναμονής σχετίζεται άρρηκτα με το πόσο άτρωτους μας κάνει να νιώθουμε αυτός που μας περιμένει, χωρίς να απαλείφει τα τρωτά μας σημεία.

*η φωτογραφία του @LongCarampine

Advertisements

φθινοπωρινή συμφωνία 

​​ας συμφωνήσουμε ότι η απόσταση είναι μια άβολη κατάσταση. επίσης ότι δεν εξαρτάται από τη χιλιομετρική απόσταση. δεν είναι μετρήσιμη. ας υποθέσουμε ότι η απόσταση παίρνεται και ως μέσο περισυλλογής. να μετρήσουμε και να μετρηθούμε. ας συμφωνήσουμε ότι οι υποσχέσεις που δόθηκαν θα τηρηθούν ως μονόδρομος. ως μία και μόνη επιλογή. ας συνέλθουμε από το αναπάντεχο και το ζόρι του. ας καταργήσουμε όλες τις λέξεις αφήνοντάς τες σε παροπλισμό. ας παραδοθούμε στο παράφορο με την ίδια ευκολία που επιστρέφουμε στην ασφάλεια της βάσης μας. ας προσπεράσουμε τις συνέπειες που μας χρήζουν σε ασυνέχεια εαυτών. ας κλείσουμε τα μάτια λέγοντας την πρώτη και τελευταία  σκέψη που μας ήρθε στο μυαλό κατ’ επανάληψη. ας αρκεστούμε στο πολύ που δεν τελειώνει και στο ποτήρι που δεν αδειάζει. ας λογοκρίνουμε τη γλώσσα μας μόνο όταν δεν σέρνεται πάνω σε γυμνά δέρματα. ας ελπίσουμε να βρέξει βατράχια. ας θεραπεύσουμε το άνιωθο στην απαρχή του νιωσίματός του. ας γκρεμίσουμε όλες τις ανώφελες συστολές που σιτίζουν τις διαταραχές μας. ας υπακούσουμε στο βασικό ένστικτο χωρίς εκπτώσεις στις μεταπτώσεις του άγχους μας. ας συνοψίσουμε όλες τις συζητήσεις στο τελικό σε θέλω. ας διαιρέσουμε το άπειρο με το μηδέν κι ας πέσουμε στην μαύρη τρύπα που θα δημιουργηθεί.ας βρούμε τους εαυτούς μας με το μαζί να είναι ανεπανόρθωτα αδιαπραγμάτευτο. ας κάνουμε ανακωχή διαρκείας αντί για σιγή ασύρματου και ανασύνταξη δυνάμεων. ας αντιπαραθέσουμε τα επιχειρήματα χωρίς την πρόθεση της εκλογίκευσης του συμβάντος. ας ζήσουμε χωρίς την επήρεια των δεύτερων σκέψεων. ας σφραγίσουμε τις αίθουσες αναμονής εγκλωβίζοντας το τέλος του καλοκαιριού που φεύγει. ας ανακαλύψουμε το πιο βαθύ σκοτεινό σημείο του μέσα μας κι ας το αποδεχτούμε παρά την πιθανότητα του μωβ ολέθρου. ας διχαστούμε ο ένας μέσα στον άλλον μετατρέποντας τα μισά μας σε νέα ολόκληρα. ας πορευτούμε δίχως καβάτζα καμιά με κίνδυνο την απόλυτη ταύτιση. ας αγνοήσουμε την έπαρση του νευρικού εραστή με εμμονή στην έξοδο διαφυγής. ας ποντάρουμε όλα μας τα λεφτά στη συναισθηματική συνάφεια. ας σταματήσουμε να ζευγαρώνουμε με τις κρίσεις πανικού. ας ενοχληθούμε από την απουσία ασκώντας όλη μας τη δυναμική στην επιστροφή δια της βίας. ας συμφωνήσουμε να μην κάνουμε ετούτο το φθινόπωρο φθηνόπωρο. ναι;


«reserved area»

κάθε μέρα την ίδια ώρα, λίγο μετά τις έξι, έκλεινε τον υπολογιστή του και κατέβαινε με το ασανσέρ μέχρι το -2 στο πάρκινγκ του κτιρίου για να πάρει το αμάξι του και να επιστρέψει στη θαλπωρή του σπιτιού του. κοιτούσε από συνήθεια δεξιά αριστερά, λιγοστά αμάξια είχαν μείνει μέχρι εκείνη την ώρα μέσα στο πάρκινγκ. απέναντι από το αμάξι του ο τοίχος έγραφε «reserved area» με μεγάλα κίτρινα γράμματα σε γκρι φόντο. εκεί σε αυτό το σημείο κάθε απόγευμα έκανε την ίδια ακριβώς σκέψη. ήθελε να την στήσει στον τοίχο και να την πηδήξει σα να μην υπάρχει ούτε αύριο ούτε σήμερα ούτε χτες ούτε τώρα ούτε τίποτα. μόνο αυτός μέσα της. συνέχιζε με βαριά βήματα στο αμάξι, έβαζε μπρος τη μηχανή, πατούσε το play στο cd, επανέφερε τους παλμούς του στο φυσιολογικό, προσπαθώντας να ξεχάσει τα μαλλιά της ριγμένα στην γυμνή της πλάτη. έβαζε πρώτη και έστριβε το τιμόνι. γυρνούσε στην θαλπωρή του σπιτιού κι ας αποζητούσε τη ζεστασιά του μουνιού της. εξάλλου ήταν αθεράπευτα μετριοπαθής. 


μνήμη*

θυμήθηκα μια παλιά παρέα, ένα μάτσο έφηβοι, με ματιά που γυάλιζαν, ψυχή που ακροβατούσε μα όλους τους φόβους νικημένους. βόλτες στο δασάκι στον άγιο φίλιππο, στα μανιάτικα, στην αγιά σοφιά, στ’ άσπρα χώματα, μπάνια στη σαλαμίνα, περιμένοντας το λεωφορείο για πέραμα, ρακές στην μέμου, καθιερωμένοι τσαμπουκάδες προοδευτικάνων με ιωνικούς στη λαμπράκη, ξεμοναχιάσματα στα ογδόντα οχτώ στρέμματα, χαμουρέματα στα πυροβολεία, πανκ και ιδρώτας στην ατταλείας, ρεμπέτικα στο έτερνο, πρώτα νταλαβέρια στους αγίους αναργύρους, ξύλο στην πλατεία σπάθας αλλά στην δραπετσώνα είχανε ζωή. σιωπηρή συμφωνία πάντα μαζί στο δρόμο. κι αν ήταν της φωτιάς δεν αφήνανε ποτέ τα χέρια. σαν αλυσίδα πια που της αφαιρούνται κρίκοι. οι υπόλοιποι έχουν υποχρέωση να γίνουν πιο δυνατοί. αυτό θα έκανε κι εκείνος. η μόνη μας πατρίδα λέει ο ποιητής τα παιδικά μας χρόνια. αυτά που δεν πουλιούνται δεν εξαγοράζονται δεν διαπιστώνονται δεν προστίθενται δεν αφαιρούνται.
η μνήμη, αυτή η μόνη που μας κρατά ζωντανούς.

*και για τ’ αλάνια που κρατάνε το ρεμπέτικο

https://youtu.be/TUNVJ7UDKtA


είκοσι δύο απορίες συν μία

1. πώς γίνεται ακροβατώντας να ισορροπούμε καλύτερα; 

2. πώς γίνεται να μοιάζουν τα μάτια με ασφόδελους σαν πρότυπο λησμονιάς; 

3. πώς γίνεται τα αναμνηστικά που κρατάμε να τα περιφέρουμε ως λάφυρα και στο τέλος αυτά να μας λεηλατούν;

4. πώς γίνεται να τελειώνουν όλα χωρίς καν ν’ αρχίσουν στο μέτωπο της λογικής με συχνές διαδρομές χωρίς επιστροφή στο αμετάκλητο; 

5. πώς γίνεται να μας λείπει τόσο κάτι που δεν είχαμε ποτέ αν δεν έχουμε ζήσει προηγούμενες ζωές;

6. πώς γίνεται το κλάμα της γέννησης να σιωπά στον θάνατο; 

7. πώς γίνεται η αλήθεια του κάθε ανθρώπου να έχει το δικό της σημείο τερματισμού; 

8. πώς γίνεται να βλέπουμε με κλειστά μάτια όλα όσα μας αποκρύπτει η πραγματικότητα με ανοιχτά;

9. πώς γίνεται να χαμουρεύονται οι αισθήσεις μας από απόσταση ηδονίζοντας την ατμόσφαιρα με σεισμό δέκα ρίχτερ;

10. πώς γίνεται αυτά που συνορεύουν να μισούν τόσο τη μεταξύ τους συγγένεια;

11. πώς γίνεται οι αμυγδαλιές να έχουν τόσο σκληρό καρπό και τόσο χάδι ανθούς; 

12. πώς γίνεται να εξηγώ στην αγάπη ότι δεν υπάρχει πολιτισμός στην καύλα και να μην αποδέχεται;

13. πώς γίνεται να απεξαρτηθεί ένας ηρωινομανής με υποκατάστατο χασίσι; 

14. πώς γίνεται δεκατρία χρόνια μετά να βγάζεις κραυγές έκπληξης στο δικό σου δημιούργημα; 

15. πώς γίνεται ο γιος μου να περιγραφεί το θάνατο είκοσι τρία δευτερόλεπτα μετά το άκουσμά του ως αυτό που μου είπες δεν μου άρεσε καθόλου και τελικά αυτή να είναι και η μόνη περιγραφή που αρκεί; 

16. πώς γίνεται να θυμάμαι όλους τους επικεφαλείς κάθε διμοιρίας ματ που έχω συναντήσει; 

17. πώς γίνεται να μην μας έχει σπρώξει σε παγκόσμιο παροξυσμό η θεωρία του ντόμινο; 

18. πώς γίνεται κάθε φορά που σε σκέφτομαι να ανατριχιάζει η πλάτη μου στο μοναδικό σημείο που δεν φτάνει το χέρι μου να αγγίξει; 

19. πώς γίνεται να ζευγαρώνουμε ιδανικά με τις κρίσεις πανικού;

20. πώς γίνεται το σαν αδελφός το μεσημέρι και τη νύχτα σα θεός να κάνει χειραψία με τον ιούδα;

21. πώς γίνεται η Ν*ιοστή να με αφήνει καυτά αδιάφορη; 

22. πώς γίνεται το είκοσι δύο να δίνει πάλι τέσσερα, με το συμβολισμό του τριγώνου να μας τρυπάει το κρανίο; 

23. πώς γίνεται να πεθάνεις χωρίς να γλείψεις πάλι και πάλι κάθε σχισμή της κλειτορίδας μου;


ήττα*

τότε πολύ παλιά, δύο άγνωστοι-ξένοι ήμασταν ακόμα, ήταν μια βραδιά του αυγούστου που σε ρώτησα αν θα νικήσουμε και εσύ μου είπες venceremos.εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα το στιχάκι «ξέρουμε πως είναι ψέμα μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα» και χαμογέλασα. που να ήξερα πως θα γίνουμε μα ακόμα θα είμαστε άγνωστοι-ξένοι.