Monthly Archives: Ιουλίου 2016

*σαρκώδης μηδενισμός*

​​​κρατούσε την ανάσα της για να ακούει τον χρόνο να περνάει από πάνω τους μήπως και η μία στιγμή κρατήσει για δύο. μήπως και αυτή η στιγμή θα της έφτανε για όλες τις υπόλοιπες ατελείωτες στιγμές. δεκατέσσερα και τέσσερα βράδια στο σφυρί. ξεπούλημα κανονικό. κανείς δεν ήξερε κανέναν. τον ξέρεις αυτόν; όχι δεν τον ξέρω. την ξέρεις αυτήν; δεν μου λέει κάτι. οι αρνήσεις μας διώκουν δύο χρόνια μετά. και που είσαι ακόμα. η ψευδαίσθηση του τέλους όταν κάτι τελειώνει. λήγει ρε παιδί μου. το θέμα θεωρείται λήξαν. καταπράσινοι θάμνοι δίχως το σωστό χρώμα, βήματα πριν κατέβεις στην θάλασσα μέσα μου. σα το πρώτο μεθύσι σου. είχε τα πιο ωραία χείλη στη γη ολάκερη σαρκώδη, ζουμερά, με μικρές ραβδώσεις  κι αυτός τα πιο ωραία χέρια, ξέρεις με αυτές τις φλέβες που μαρτυρούν τη βία του αγγίγματος. με κάποιο τρόπο οι ραβδώσεις και οι φλέβες είχαν πάρει το ίδιο σχήμα, αν θ’ ακουμπούσαν θα εφάπτονταν ακριβώς.

-θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο ο;

-γιατί μετά από αυτό υπήρξαν κι άλλα βραδιά;

~

περπατούσα χωρίς κανένα λόγο στη σοφρωνίου και μεταξύ άλλων σκεφτόμουν τι ωραίο να συμβαίνουν τα πράγματα χωρίς λόγο. να, μικρό το στενό πόσα βήματα να έχω κάνει μέχρι τώρα ας πούμε εβδομήντα. και όλα χωρίς λόγο χωρίς σκοπό. ζωή χωρίς κανέναν προγραμματισμό. να ζεις χωρίς καμιά οργάνωση. αυτό θα ‘θελα.ίσως κι αυτός να είναι ο λόγος τελικά που δεν ήθελα να μετέχω σε κανενός τύπου οργάνωση. στιρνερική άποψη που διαφωνεί με τα επαναστατικά κινήματα, γιατί αυτό που θέλουν να κάνουν είναι να ανατρέψουν την κατάσταση και να πάρουν τον έλεγχο ενώ η ουσία είναι εξέγερση κατά των πάντων, ελευθερία ακόμα κι από το ίδιο το εγώ, χωρίς ηρωισμούς διότι οι αυτοθυσίες κρύβουν βλακεία. σύγκρουση με τη διαλεκτική μαρξ και ένγκελς, φιλοσοφικό μπάχαλο. στέκομαι λίγο μπροστά από έναν τοίχο που είναι ζωγραφισμένος ο πίνακας του μαγκρίτ «ο γιος του ατόμου». ο μαγκρίτ λέει με αυτόν τον πίνακα ήθελε να δείξει ότι καμιά φορά δεν είναι τα πράγματα όπως φαίνονται μπορεί κάτι να κρύβει κάτι άλλο. δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση κανείς δεν ξέρει τι ήθελε να πει ο μαγκρίτ γιατί τα όρια στην φαντασία του υπερεαλισμού απλά δεν υπάρχουν. σε αντίθεση με τα όρια των ανθρώπων που διαρκώς στενεύουν. ας πούμε τρώει ο άλλος τα όρια του δύο χρόνια κι ακόμα να τα χωνέψει. εμ κάποια πράγματα θα μείνουν εκεί αχώνευτα. γιατί καλά είναι να τρως τα όριά σου, το θέμα είναι μην φτάσεις στις σάρκες σου. στη γωνία στην σοφρωνίου μένει ακόμα η κυρά Μαριάνθη. η μόνη που πρέπει να έχει απομείνει εδώ. το δρομάκι είναι πλέον γεμάτο μπαράκια που σερβίρουν αλλόκοτα βιομοριακά κοκτέιλ σε ψαγμένα τυπάκια με κουλτούρα γουόνα μπι σάμθινγκ. εντάξει και το τίποτα είναι κάτι. τον κόβεις τον καπιταλισμό με το μαχαίρι. στοιχίζει ακριβά ο μηδενισμός, είναι γνωστό αυτό. τα σπίτια, οικήματα πλέον είναι αρκετά χαμηλά εδώ, παλιοί τεκέδες, με θαμώνες κουτσαβάκια. μετά, την δεκαετία του ογδόντα ζούσαν κυρίως πομάκοι και τα πογκρόμ από χρυσαυγίτες πήγαιναν σύννεφο. 

~

ακουμπώντας σε ένα τοίχο για να κάνω ένα τσιγάρο, διαπιστώνω ότι τα δάχτυλα μου έχουν πάρει μια μοβ σκούρα απόχρωση. ξανάρχισα το κάπνισμα και η λώρα με μαλώνει ότι θα γίνουν πάλι κίτρινα τα δάχτυλα μου μα αυτά τώρα έχουν πάρει μοβ χρώμα. μήπως και τα χρώματα ξέρουν κι αυτά τι είναι; τα έλεγε ο γκαίτε στην θεωρία των χρωμάτων. όταν δίνω εξηγήσεις στα πράγματα νιώθω πιο μικροαστή από ποτέ και δεν μου πάει καθόλου. το μεσημέρι καθάριζα παντζάρια και το απόγευμα έφαγα κεράσια από εκεί και η μοβ απόχρωση. 

~

ο περιπτεράς με ρώτησε αν παρακολουθώ την δική της χρυσής αυγής. αν είδα τις ποινές που έριξαν στα μέλη της σπφ. την δική της χρυσής αυγής, αν τύχει και δω σκηνές στην τηλεόραση βγάζω τον ήχο. παρακολουθώ στο μιουτ. όταν διαβάζω αποσπάσματα από τη δίκη θέλω να αλλάξω ταμπ. έχω μια μόνιμη δύσπνοια από την μπόχα του φασισμού. δεν ξέρω ποια θα είναι η στιγμή που θα με πνίξει. 1.500 χρόνια ποινή καταδίκης. σε ένα δίκαιο κόσμο η πάλη ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και ο σχεδιασμός απόδρασης από αυτήν θα έπρεπε να δίνει μπόνους ελεύθερα χρόνια. δεν είμαστε μόνο λίγοι, είμαστε απελπισμένα και απελπιστικά ανύπαρκτοι, λιγόψυχοι και μισόψυχοι. 

~  

αν ο ένας είναι καλοκαίρι και ο άλλος χειμώνας, δεν υπάρχει ελπίδα στον αύγουστο, δεν μπορεί να σώσει καμιά τέτοια κατάσταση. τι να σου κάνει ένας αύγουστος μονάχα; το καλοκαίρι νικά μόνο του χωρίς αντίπαλο. αλλά δεν θέλουμε να μας σώσει. να περάσει έτσι χωρίς καμία συνοχή και χωρίς κανένα λόγο. ακούσια καταστολή της ενδοπής, τρίγωνο σε φαινομενική αδράνεια χωρίς προθέσεις.

δάνεισε μου λίγη μαύρη μελάνη για να γράψω στον τοίχο «κοίτα αγάπη μου τι ωραία που γαμιούνται τα πράγματα χωρίς εμάς και μη λυπάσαι».και τώρα ήρθε η ώρα πια να ξανασυστηθούμε απ’ την αρχή. 

γεια*