Monthly Archives: Μαΐου 2016

*αιματοκριτης

πριν δύο μέρες
έβαλαν στις φλέβες μου μια σύριγγα.
αφού με αφαίμαξαν με προσοχή,
όλες οι εξετάσεις έδειξαν
πως κάτι έχει αλλάξει.
η ομάδα αίματος δεν είναι πια
0 ρέζους θετικό
μα * ρέζους.
η διάγνωση ήταν
ότι υπάρχει άμεση ανάγκη
να μεταγγιστείς μέσα μου.

Advertisements

feedέλ(α)

δεν είμαστε παρά θεατές ζωντανών μεταδόσεων – @eftichia

για τον Σ.

τα μεσημέρια τα περνάω παρέα με εξηγήσεις ή και με εξομολογήσεις. η πιο αγαπημένη μου φίλη λέει ότι όταν είμαι ήρεμη είμαι η πιο γοητευτική γυναίκα όλου του κόσμου. ακόμα προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι δεν έχει πια φύλο, κι εγώ που μια ζωή ένιωθα άντρας, τώρα νιώθω πιο γυναίκα από ποτέ. κάνει πουστιά για να μην παραδίδεται στον όλεθρο. την διαταραγμένη ηρεμία μου επαναφέρει το χάιδεμα των ακροδαχτύλων κι η μυρωδιά του γιασεμιού ανακατεμένη με τον ιδρώτα του δέρματος.
ζωή σε φάσεις. η σ’ φάση αναμεταδίδεται λάιβ με μοναχικούς διαιρεμένους θεατές εμάς.
περιγράφω με την λουντεμική μέθοδο την διαδικασία της δημιουργίας της σκέψης, την έξαρση του φαντασιακού, την αποτύπωση κάθε λέξης σε εικόνα / ανάσα / αναστεναγμό / πνιγμό / κορύφωση. με την αναδιοργάνωση της εντροπίας το μετά δεν είναι το ίδιο. όπως και μετά τον βάγκνερ η όπερα δεν ήταν ποτέ πια η ίδια. παρανοϊκή μουσική ιδιοφυΐα. μη σκανδαλίζεσαι με την ιζόλδη. ο βάγκνερ ήρθε σε επαφή με τον μπακούνιν, με το νίτσε. θαύμαζε τον σοπενχάουερ μέχρι το τέλος. μα ήταν κάτι σαν φιλοσοφικός προάγγελος των ναζί παρότι πέθανε πολύ πριν, υπενθυμίζοντάς μας γι’ άλλη μια φορά πως ο καλλιτέχνης και ο άνθρωπος δεν είναι συνυφασμένες έννοιες. η υψηλή τέχνη παράγει καμιά φορά τόσο αντιφατικές προσωπικότητες. κι αναρωτιέμαι που στο διάολο κρύβουμε έστω και μια δόση τέχνης μέσα μας αφού μπορούμε να γίνουμε τόσο αντιφατικοί άνθρωποι όταν καυλώνουμε πολύ.
όπως κάθε φορά που βάζουμε μέσα μας μια νέα ουσία. ξεπροβάλουν νέα συμπτώματα, νέες αισθήσεις ενίοτε τρομακτικές, μα το μυστικό είναι πως γίνονται τόσο χειρότερα όσο τα αφήνεις. κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. λειτουργούν σαν ουσίες, τους βάζουμε μέσα μας και βρισκόμαστε υπό την επήρειά τους. άλλα φίλινγκς, άλλη διάρκεια, διαφορετικό μέγεθος επίδρασης, άλλα στερητικά όταν πάψει η χορήγησή τους. όταν λοιπόν αναρωτιέσαι τη γεύση έχουν τα υγρά μου, η απάντηση είναι εσύ. ενδοφλέβια εξάρτηση με πειραματισμό στη θεατράλε εναλλαγή απεριόριστης ηδονής του rem σου.
ξανά, θεατές ζωντανών μεταδόσεων, μα δεν ξέρω κατά πόσο ζωντανοί.


αταξία στον κύβο

το τέλος της εικονικής μας πραγματικότητας σπάει με τον ήχο που κάνουν τα κλειδιά στην πόρτα. γυρίζει το κλειδί στην κλειδωνιά, γυρίζει και η πραγματικότητα στον ρεαλισμό. η γκιουλμπαχάρ μια βραδιά μαγική μέτρησε όλους τους αστερισμούς, τους πλανήτες κι είδε και μια λευκή βροχή από διάτοντες. νομίζω πως ήταν ευτυχισμένη. γυρίζω το σκάι μαπ προς τον ουρανό δεξιά-αριστερά για να βρω αποτυπώματα, μα κυρίως αποδείξεις πως όσο πιο κοντά στο άπειρο νιώθουμε αγγίζουμε το μηδέν, με εσωτερική προέκταση όσου μηδενισμού μας απομένει ρουφώντας μας σαν μαύρη τρύπα. κι είναι κάποιοι που αποκαλούσαν τον στίρνερ μηδενιστή και το θεωρούσαν μειωτικό χωρίς να έχουν ιδέα πόσο στ’ αρχίδια του όλες τους οι ιδεολογίες κι η ηθική αυτών. και πάνω από τη διαλεκτική τριάδα ακόμα και πάνω από το πιο επαναστατικό που γράφτηκε ποτέ, απενοχοποίησε τη σκέψη μου όταν έπρεπε να μεταφράσω πλάτωνα και τον έβρισκα τόσο βαρετό που είπα στον καθηγητή μου ότι δεν θα έπρεπε να λέγεται ο διάλογος περί έρωτος αλλά περί ύπνου χωρίς να με πειράξει που με κατηγόρησε για βλασφημία κρυφογελώντας. τώρα σκέψου τα συναισθήματα ν’ αντανακλούσαν χρώματα στον ουρανό, εναλλαγή μαυρίλας πολυχρωμίας σε διαγαλαξιακό ντεσέν. απόλυτα κυβιστικό τοπίο μ’ εσένα να μετακινείσαι γύρω του για να το παρατηρείς από όλες του τις πλευρές δίνοντάς σου τέτοια ώθηση αντίστοιχη μ’ αυτή του κυβισμού στη μοντέρνα τέχνη. γραμμές τόσο βαθιές για να θυμίζουν πως τίποτα δεν είναι επιφανειακό κι ούτε τυχαίο, αλλά τίποτα δεν το εμποδίζει να μετατραπεί σε μοιραίο. γεωμετρική απελευθέρωση του ενστίκτου, που για λίγο μπορώ να το κρατήσω στα χέρια, δύο στιγμές πριν του αλλοιώσω το σχήμα απομένοντας κύβος σε αταξία. αιχμηρός. σαν άνθρωποι μολότοφ που δε πρόλαβαν να βρουν το στόχο και το σχήμα τους και μας έσκασαν στα χέρια. μας έμεινε το γαμώτο. χαλάλι.
image