Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2015

ενός φίλου κυνικού ποιητή

Ο Ηχος Μιας Πορτας Που Κλεινει Με Δυναμη

ξερω δυο φριντες
η μια ειναι λαμπα
η αλλη οχι
κι ομως μπορει και φωτιζει
το σκοτεινο δωματιο
στο αδειο σπιτι
που σαν κι εκεινη κι αυτο
καποιου αλλου ειναι
ποτε το νιωθω δικο μου
και ποτε ξενο πολυ
κι οταν στο αδειο σπιτι νιωθω ξενος
ντυνομαι γρηγορα να φυγω
και κλεινω την πορτα πισω μου με δυναμη
ξερω δυο φριντες
η μια ειναι λαμπα και η αλλη
ο ηχος μιας πορτας που κλεινει με δυναμη

***

Mια Λαμπα Που Την Ελεγαν Φριντα

δεν ειχε περασει πολλη ωρα απ οταν μπηκα στο μπαρ
οταν αισθανθηκα την παρουσια της στο χωρο
μου εκανε εντυπωση απ την πρωτη ματια δεν ξερω γιατι
και την κοιτουσα που και που στα κλεφτα καθως επινα
το ποτο και η πολυκοσμια του μπαρ με εκαναν να τη ξεχασω για λιγο
σχεδον μεθυσμενος αφησα το αβολο σκαμπω του μπαρ για τον καναπε
καθησα και την ειχα απεναντι μου πια, ηταν σιωπηλη κ ακινητη
ανεδυε μια ζεστασια και φως απλοχερα
ενιωθα μια οικειοτητα που μου φαινοταν παραξενη και γοητευτικη
λες και την ηξερα καιρο σαν να ηταν εκει απο παντα και με περιμενε
δεν εδειχνε να ενοχλειτε, καθε αλλο μαλιστα
αστραφτε ακομα περισσοτερο οσο την κοιταζα η ετσι τουλαχιστον νομιζα
κοιταξα γυρω μου το σχεδον αδειο απο πελατες μαγαζι
και μετα καρφωσα το βλεμμα μου παλι σ αυτη, τι ομορφη που ηταν
ξερω το αλκοολ σε κανει να τα βλεπεις ολα πιο ομορφα
αλλα εδω προκειται για μια λαμπα , μια λαμπα που την ελεγαν φριντα

Advertisements