Monthly Archives: Δεκέμβριος 2014

τέσσερα στη νιοστή

είχα να τον δω καιρό. από πέρυσι τα χριστούγεννα στην πατησίων. αυτός ο ένας χρόνος μέτρησε για επτά τουλάχιστον. πέρασαν επτά χρόνια από πάνω μας. κι όλα δίσεκτα.
-δεν είσαι όπως σε άφησα.
-όλοι αλλάξαμε τον τελευταίο χρόνο.
δεν ήξερα τι σημαίνει αμηχανία μέχρι τώρα. σίγουρα όχι.
τον απολογισμό του χρόνου που φεύγει δεν τον κάνω ποτέ. και γιατί άλλωστε; αφού φεύγει. αυτοί που φεύγουν να πηγαίνουν στο καλό ή στο διάολο και να μην μας γράφουν. καλά δεν το εννοώ αλλά συμβαίνει.
κάποιος που έχει βιώσει την βία της απόστασης στο πετσί του έχει πει ότι ο χρόνος στην απόσταση μετράει αλλιώς. είναι σοφός άνθρωπος έχει πει κι άλλα. βέβαια είναι το δύο και φοβάμαι να του πω γαμώτο ότι ίσως θα έρχεται πάντα δεύτερος στο ένα όχι από επιλογή αλλά λόγω συνθηκών. μα λέω ψέματα γιατί οι συνθήκες μωρό μου δεν μας απασχολούν στο μέτρο του ρεαλισμού. αλλά αυτή δεν είναι κουβέντα να την κάνουμε τώρα.
τέλος του ’14 ρώτησα δύο ανθρώπους τι θέλουν κι ο ένας είπε τίποτα κι άλλος τη φ. κρίμα που δεν μπορώ να τους δώσω αυτό που θέλουν. τους πενθώ. γενικά μπορώ να πενθήσω και για άλλους για να τους πάρω το βάρος από πάνω τους. να μου πει κάποιος να μου τελείωσε αυτό και πρέπει να πονέσω για να το θάψω. θα του πω άστο μπορώ να το νιώσω εγώ για σένα, θα το θάψω και δεν θα μείνει τίποτα. δανεικό εξωτερικό δοχείο ανεπιθύμητων συναισθημάτων.
ο ν. λέει όσοι το κάνουν αυτό νιώθουν μέχρι την επιφάνεια και μετά δανείζονται ρόλους και πεταμένα συναισθήματα που τα λυπούνται μόνα τους και τα περιθάλπτουν. καλά δεν του δίνω σημασία γιατί μου λέει ότι είναι και αναρχοαυτόνομος κι εγώ του λέω ότι είναι βαθιά μηδενιστής και δεν βγάζουμε άκρη.
γενικά υπάρχει φθορά. αυτό μας χαλάει τα πράγματα. για να σταματήσει να υπάρχει η φθορά θα πρέπει όλα να τα τελειώνουμε στην καλύτερή τους φάση. άντε κάντο αυτό τώρα εσύ που νομίζεις ότι τόσο ωραίο που είναι θα κρατήσει εκεί στο πικ του. κι όταν φθείρεται και ρουτινιάζει έρχεσαι να μου κλαφτείς. να φεύγεις σου λέω εκτός και γίνει τόσο άρρωστο μετά που θα είναι αδύνατο να κινηθείς.
κοίταξε υπάρχει και η άρνηση βέβαια. ε και την άρνηση πόσο να την παλέψεις. με τον αντιρρησία εαυτού μην μάχεσαι. χάιδεψε τον και φύγε. πάλι φύγε. όλο διώχνω.
λέει ο π* «δεν με νοιάζει πως νιώθεις, στ’ αρχίδια μου πως νιώθεις, δεν στα είπα όσα νιώθω για να διαπραγματευτώ κάτι». έχει συνωμοτήσει με την ποίηση αυτός από νωρίς.
ειδικά αφήνουμε εκκρεμότητες και μαζεύονται μαζεύονται σωρός και που να βρούμε τώρα διάθεση και κότσια ν’ ασχοληθούμε. όντας σε εκκρεμότητα μπορεί να δικαιολογήσει νέα αρχή κι όλας. καλά μπορεί και όχι.
-τί είσαι;
-ήμουν
-όχι τι είσαι λέω
ερωτήσεις σε πραγματικό χρόνο που πάνε να απαντηθούν σε παρελθοντικό. ωραία ερμηνεία για το τί είμαστε. παρόν στο παρελθόν.
ο πρώτος που το διάβασε μου είπε ότι αγαπά με πάθος όλα τ’ ανερμήνευτα.
εγώ λέω γι αυτό στα caption μπερδεύουμε τη στιγμή των χρόνων και καμιά φορά και τις φωνές για την ποικιλία της εναλλαγής με πιο συχνό το :
-γαμάω
-γαμιέμαι

*τέσσερα επί τέσσερα / τέσσερα ακέραιο / τέσσερα μισό

Advertisements

εδώ)

εδώ έχει γίνει κατάληψη των ζωτικών μας οργάνων κι εμείς συζητάμε για το αν η παραβατικότητα είναι αυτή που θα μας κάνει να χύνουμε μαζί ή να χυνόμαστε χώρια. εδώ περιμένουμε να μας περάσει διατηρώντας κι ενισχύοντας κάθε μορφής συνάφεια. εδώ είμαστε μειονότητα ακόμα και του μικρόκοσμου που φτιάχνουμε για εικονική προστασία. εδώ σε συνεχή διαμάχη με τους εαυτούς μας προσμένουμε σε συνεννόηση με τους άλλους. εδώ που καίμε ανοίγουμε την πόρτα του ψύχους. εδώ σπάμε την οριοθέτηση φτιάχνοντας διαρκώς νέα όρια. εδώ τετραγωνίσαμε τον κύκλο με τσαμπουκά για να την βρούμε από τα τρίγωνα. εδώ ταυτοποιήσαμε ανάγκες και ένστικτα σε μη συναισθηματικές καταστάσεις. εδώ η μέθη συντάσσεται με τη νηφαλιότητα κάθε φορά που θα βγει εκτός ελέγχου. εδώ οι συναντήσεις είναι μη γενόμενες. εδώ βγαίνουμε στους δρόμους και το καυχιόμαστε σαν κατάκτηση πάνω σε λεηλατημένα κορμιά. εδώ περιμένουμε τον άλλον να κάνει ένα βήμα μπροστά για να κάνουμε δύο πίσω. εδώ μιλάμε γι αλληλεγγύη λες κι είναι αλισβερίσι. εδώ κοιμόμαστε ανήσυχοι για να ξυπνάμε εφησυχασμένοι. εδώ υποσχόμαστε πολλά για να πληρούμε τις προϋποθέσεις του τίποτα. εδώ χανόμαστε για να έχουμε κάπου να μην ξαναγυρίσουμε. εδώ δίπλα βλέπουμε παιδιά στους δρόμους και απλά λυπόμαστε, κι έχει καταφέρει η λύπη εαυτών και αλλήλων να μας εξιλεώνει. εδώ αγνοούμε όλες τις παρακαταθήκες που μας άφησαν. εδώ άλλαξαν οι φίλοι κι οι συγγενείς μας με το δεν είμαι φασίστας ή ρατσιστής αλλά και στο αλλά δεν τους χτυπήσαμε τα μυαλά να συνέλθουν μα τους κρύψαμε. εδώ οι ευθύνες είναι πάντα των άλλων. εδώ μετριόμαστε και βγαίνουμε λίγοι ή ανεπαρκείς με την μαθηματική υπεροχή της πλειοψηφίας. εδώ κρίνουμε κυρίως, γιατί κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής. εδώ ερωτευτήκαμε αδιάφορα σα να ‘ταν το παράφορα συνώνυμο καταστροφής. εδώ νομίζουμε ότι χαραμιζόμαστε και όχι ότι χαραμίσαμε. εδώ κινηματογραφούμε με άδεια καρέκλα σκηνοθέτη. εδώ ο μεγεθυντικός φακός δεν πιάνει σε όλα τα μάτια. εδώ καθηλωμένοι στο στοματικό στάδιο κάνουμε το άλμα της λανθάνουσας περιόδου μη φτάνοντας ποτέ στο γεννητικό στάδιο. εδώ ο θυμός δεν γίνεται οργή. εδώ κάθε ξέσπασμα είναι ένοχο. εδώ αυτοί που τα βλέπουν μαύρα βλέπουν πιο καθαρά απ’ όλους. εδώ ο καθένας στην δική του υποχώρηση. μα εδώ οι υποχωρήσεις γίνονται αποχωρήσεις. εδώ είναι μια παρένθεση που έκλεισε χωρίς ν’ ανοίξει. εδώ υπάρχουν τόσες αλληγορίες που θα τις προτιμούσα σε σφαίρες. κάπου εδώ θα πάψω να δικαιολογώ το κάπου αλλού.