Monthly Archives: Οκτώβριος 2014

νεκρανάσταση

(μιας φίλης άνεργης ποιήτριας των καιρών και των απόκοσμων)

οι κινήσεις μας οριοθετούν το χώρο κινούμαστε αποστασιοποιημένοι
μιλώντας νέες γλώσσες
μιας σύγχρονης βαβέλ
σπάζοντας τη νοητή οριοθέτηση
το αόρατο ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα
χτυπά με 10.000 watt ανόθευτου φόβου
η καμμένη σάρκα μυρίζει θνητότητα
επαναφορά των κινήσεων
επαναπροσδιορισμός του χώρου
αφορμές και αιτίες φτωχοί συγγενείς
μπλεγμένα ακαθόριστα τεχνάσματα
καταδικάζουν ερήμην τους παρόντες
οι απόντες μια ζωή συγχωροχάρτι
ανάμεσα σε νεκρές ελπίδες
πως γεννιέται η ζωή
σαν την πρώην πιο όμορφη νια
νυν θλιμμένη άπαρτη γεροντοκόρη
στη γωνιά η επανάσταση μαγκιόρα
κλείνει το μάτι περιπαιχτικά
πως να περπατήσεις με δεκανίκια
να δημιουργήσεις χωρίς ιδανικά
οι ζωντανοί δεν δικαιώνουν τους  νεκρούς τους
θνητοί επιβήτορες του φόβου
συγκρουσιακά όρια ποτισμένα μελαγχολικά
οι εξεγέρσεις γεννιούνται μέσα σ’ αυτούς
που δεν φοβούνται το θνητό εγώ τους
οι εξεγέρσεις έγιναν απ’ αυτούς
που γεννήθηκαν αθάνατοι
με το πιο μικρό προσδόκιμο ζωής
και άσβεστο βίαιο έρωτα
στο γενετικό υλικό κάθε ένα κυττάρου τους
σεσημασμένοι επαίτες του αυτονόητου

Advertisements

ρηματοποίηση

δοκιμάζω γεύσεις και δεν έχω γλώσσα
αγγίζω και δεν έχω αποτυπώματα
κοιτάζω και είναι όλα θολά
ξυπνάω χωρίς να έχω κοιμηθεί
ερωτεύομαι με εναλλακτική
περιαυτολογώ χωρίς διάθεση αυτοαναφορικότητας
αρνούμαι με σιωπηρή κατάφαση
διεκδικώ χαμένους στόχους
βαδίζω με γυρισμένη πλάτη στον προορισμό
γελάω χωρίς κανένα χιούμορ
αγοράζω χωρίς ν’ αναλογιστώ το κόστος
πονάω μέχρι το βάθος της επιφάνειας
ελπίζω έχοντας απωλέσει και την παραμικρή ελπίδα
απασφαλίζω αποσυρμένα δυσλειτουργικά περίστροφα
απο|γοητεύω την πρωταρχική ιδέα
αγνοώ τον κίνδυνο της παρεκτροπής
συγκρούομαι με τους ενδογενείς διχασμούς
καταλαβαίνω κυρίως τα ακαταλαβίστικα
αντιπαρέρχομαι τα παραλειπόμενα
αποσυνδέω τα ένστικτα με την λογική
εμμένω για να έχω κάπου να παραμείνω
απονενοώ με κατασκευασμένους ψυχαναγκασμούς
κυριαρχώ μέσα μου για μην κλαπεί ο ρόλος
προσπαθώ για να μην βαριέμαι
υπάρχω για να με πείσω
εξεγείρομαι για να με καταστείλω πανηγυρικά
ρωτάω χωρίς αναμονή απάντησης
καταστρέφω για την ψευδαίσθηση της δημιουργίας
απελευθερώνομαι από σπασμένη αλυσίδα
πίνω για την κρυφή έξοδο απ’ την νηφαλιότητα
αργώ για την γλύκα της προσμονής
συγχωρώ για να μοτιβάρω την προσωπική αίσθηση δικαίου
έρχομαι για να μπορώ πάντα να φεύγω
κουράζομαι για την επανεκκίνηση
χαρακώνω μήπως και φτιάξω νέο χάρτη
μπλαζάρω γιατί αμύνομαι επιθετικά
ρηματοποιώ ακόμα και τα αμετάβατα για να δείχνουν ενέργεια
ασθμαίνω χωρίς χημικά
νιώθω χωρίς συναίσθηση
φοβάμαι το πιο δυνατό συναίσθημα απ’ όλα τον φόβο
φωνάζω και η στριγγλιά είναι άηχη
φιλάω και σκέφτομαι τον ιούδα
αδιαφορώ για την παθητική φωνή
ακροβατώ με ισορροπία στα άκρα
πηδάω και δεν έχει κενό
θυμάμαι γιατί δεν αντέχω / ανέχομαι να ξεχάσω
*μου περισσεύουν ρήματα, πάρε λίγα.
κι όταν τελειώσουν τα ρήματα θα ξεμείνουμε από προστακτικές και όλα θα καταγράφονται με φωτιά.