Monthly Archives: Ιουνίου 2014

αμφιδέξια

η κυρα-λένη, παλιά αναρχικιά, με ρωτάει αν τελικά έχω καταφέρει να συγχωρήσω ανθρώπους στη ζωή μου ακόμα και για μικροπράγματα. και στην απάντησή μου σιγά ρε μάνα τι είμαι εγώ για να συγχωρώ, μου λέει να μην παίζω με τις λέξεις κατά πως με συμφέρει. εντάξει δίκιο έχει μα τις ερωτήσεις τις προτιμώ ωμές, σαν τις πεταλίδες που βγάζαμε με μαχαίρι απ’ τα βράχια πιτσιρίκια και τις τρώγαμε κατευθείαν πλημμυρισμένες στην αλμύρα κι ας έλειπε λίγο λεμόνι που τους πήγαινε. δηλαδή θα έπρεπε να μου πει με έχεις συγχωρέσει; ναι θα της έλεγα κι όχι γιατί συγχωρώ, καταλαβαίνω ή δικαιολογώ. αλλά, γιατί τους ανθρώπους που θεωρώ δικούς μου τους έχω απενοχοποιήσει εκ προοιμίου. κυρίως ενοχοποιώντας εαυτό αλλά αυτή είναι η προσωπική μου αίσθηση δικαίου. τώρα για τους άλλους τι να σου πω, δεν μπορεί να είναι όλοι δικοί μας άνθρωποι, γι’αυτούς φλερτάρω με αντίποινα ή εκδίκηση, μα όσο μικρόψυχο μπορεί να είναι αυτό άλλο τόσο και λυτρωτικό ενίοτε. μα τελικά για να μην κακιώσω μαζί μου με πειθώ πως δεν με νοιάζει κι αδιαφορώ. και το αδιάφορο σίγουρα συγγενεύει με το άνιωθο που πάλι κακό είναι. κι όσο μπερδεύομαι μπερδεύω. και φτάνω και τους τρίτους τους άλλους να τους κάνω δικούς μου τελικά για να μην υπάρχει τίποτα να συγχωρεθεί. όσο ανακουφιστικό κι αν μοιάζει η κούραση που το περιβάλλει κι η επεξεργασία για να φτάσει σε αυτή την μορφή θα ανταλλασόταν εύκολα με λίγη εκδήλωση θυμού.
κάποιος που με αγαπάει πραγματικά πολύ με κατηγόρησε για υπερανάλυση των πάντων που τον γαμά και έλλειψη οικειότητας εν τω μέσω του πρώτου μας καβγά. δίκιο είχε. ανυπόφορο είναι.
αν το σύνδρομο των μοναχοπαιδιών είναι αυτό που τα κάνει να νομίζουν ότι το σύμπαν περιστρέφεται γύρω τους, η πραγματικότητα που τους το καταρρίπτει τους οδηγεί στην πεπερασμένη αυτοαναφορικότητα. και δεν είναι εγωισμός ούτε δικαιολογία, μόνο όπλο στην επαναφορά και συγκράτηση εαυτού.
κι όταν όλα μοιάζουν να μην βγάζουν νόημα κι η σύγχυση προθέσεων, περιστάσεων και γεγονότων δεν φτάνει για να εξηγήσει την τρικυμία εν κρανίω, λέω πως ίσως φταίει η αμφιδεξιότητά μου. μπορώ να χρησιμοποιήσω τα άκρα μου, πόδια χέρια, δεξιά αριστερά εξίσου. έχω αρκεστεί όμως στο χαρτί να γράφω με τ’ αριστερό, στον πίνακα με το δεξί, έχω τρεις διαφορετικούς γραφικούς χαρακτήρες, καπνίζω με τ’ αριστερό, τρώω με το δεξί, σταυρό δεν κάνω μα προσεύχομαι και με τα δυο μου χέρια, χαστουκίζω με τ’ αριστερό, χαϊδεύω με το δεξί, κλωτσάω με το δεξί πόδι, ξεκινάω να περπατώ με τ’ αριστερό, δεν μπορώ να τραβήξω ίσια γραμμή με κανένα χέρι, στο σεξ και στον αυνανισμό συμμετέχουν ισάξια και τα δυο μου χέρια, όπως και στο ξύλο (το χαστούκι δεν είναι ξύλο), κωλοδάχτυλο κάνω αυτόματα και με τα δυο χέρια αλλά το έχω σταματήσει γιατί είναι άχαρο, ανοίγω την πόρτα με το αριστερό, την κλείνω με το δεξί. για να ορίσω και να δείξω ποιο είναι το αριστερό και ποιο το δεξί πρέπει να το σκεφτώ πέντε δευτερόλεπτα τουλάχιστον.
είμαι αμφιδέξια, μα αυτό είναι αρκετά επιστημονικό για να εξηγήσει την οποιαδήποτε σύγχυση κι εμένα δεν μαρέσουν τα επιστημονικά. οι συγχύσεις όμως πολύ.

Advertisements

αν ήμουν

αν ήμουν ποιήτρια θα έδινα στα νοήματα νέες έννοιες για να μην βαριούνται λυπημένοι οι άνθρωποι.
αν ήμουν ποιήτρια θα μάζευα όλο τον πόνο και την απόγνωση μέσα στο χαρτί και θα τα έθαβα εκεί που δεν φτάνει κανείς να νιώσει.
αν ήμουν ποιήτρια θα διεύρυνα τις στιγμές και θα στερούσα χρόνια ανώφελα.
αν ήμουν ποιήτρια η άννα δεν θα ‘ταν όνομα μα γεννημένα αν αναθρεμμένα σε να.
αν ήμουν ποιήτρια θα υποχρέωνα σε όξινη βροχή όλη την πλάση καταστρέφοντας οικοσυστήματα, πολιτιστικά μνημεία, σημάδια χλιδής.
αν ήμουν ποιήτρια η αγάπη δεν θα ‘ταν κακόμοιρη ζητιάνα στους τοίχους του μεταξουργείου μα κυρά κι αρχόντισσα στην όψη και στην θέση.
αν ήμουν ποιήτρια δε θα ‘θελαν να με κατακτήσουν μα να με αγγίξουν.
αν ήμουν ποιήτρια κάθε σπίτι θα είχε αυτονομήσει κατεδαφιστέο σε πέτρινο οδόφραγμα.
αν ήμουν ποιήτρια η θάλασσα θα κολυμπούσε μέσα μας κι όχι εμείς σ’ αυτήν.
αν ήμουν ποιήτρια θα χρέωνα τον θάνατο να πληρώνει διπλή ταρίφα στην ζωή σα να ‘ναι η πιο ακριβή βίζιτα.
αν ήμουν ποιήτρια οι λανθάνοντες έρωτες θα εκτόξευαν την καύλα.
αν ήμουν ποιήτρια στα τσιγάρα που καπνίζουμε θα καίγαμε οδύνες.
αν ήμουν ποιήτρια η σπονδυλική στήλη θα ήταν χάρτης αρχέγονων πόθων γεμάτος χαρακιές.
αν ήμουν ποιήτρια οι κάνες των όπλων θ’ αντίκρυζαν μόνο μπάτσους κι εξουσιαστές.
αν ήμουν ποιήτρια θα με μίσουσες για τον εγκλωβισμό μου.
αν ήμουν ποιήτρια οι πόρτες θ’ άνοιγαν προς τα πάνω για την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης.
αν ήμουν ποιήτρια οι ερωτήσεις μου δεν θα περίμεναν απάντηση.
αν ήμουν ποιήτρια θα ήμουν τα σύνεργα της αρρώστιας σου και θ’ απαρνιόσουν την μεγάλη.
αν ήμουν ποιήτρια θα έκαιγα τους ορισμούς στα λεξικά και θα σνιφάραμε διανόηση.
αν ήμουν ποιήτρια θα πίστευα στην ελπίδα για να λουφάρω έμπνευση.
αν ήμουν ποιήτρια δε θα χάλαγε την αισθητική σας το αίμα, σπέρμα και σάπια ντέρτια.
αν ήμουν ποιήτρια θ’ ανέβαινες στο περβάζι του παραθύρου σου στον 3ο με κλειστά μάτια χωρίς προστατευτικά ισορροπώντας στο κενό της κενότητάς σου.
αν ήμουν ποιήτρια η βία θα ‘ταν νόμιμη σε άνομο περιβάλλον.
μα, δεν είμαι ποιήτρια και τα αν δεν γίνονται να κι η κούραση είναι η πιο καλοστημένη παγίδα που σου έστησες.

(σ.σ.δ.ζ.α.γ.π.θ.)


αιγαίο ανθρώπων

αυτό είναι το αιγαίο πέλαγος. πήρε το όνομά του από το βασιλιά αιγέα. έπεσε στη θάλασσα απ’ το σούνιο όταν αντίκρυσε το καράβι που έφερνε το γιο του θησέα να επιστρέφει απ’ την μινωική κρήτη με μαύρα πανιά. τελικά ο θησέας είχε σκοτώσει τον μινώταυρο κι επέστρεφε ζωντανός αλλά πάνω στην μεγάλη χαρά ξέχασαν ν’ αλλάξουν τα πανιά σε άσπρα. διότι έτσι μαλάκες είναι οι άνθρωποι, ξεχνούν να διαλαλήσουν τις χαρές και σέρνουν λύπες.
20140606-205341-75221479.jpg