Monthly Archives: Μαΐου 2013

Χαμένες παρτ(τρ)ίδες

Έχει ξεμακρύνει ο ορίζοντας. Πέρα, ως εκεί που βλέπει το μάτι σου. Είναι πολύ μακριά. Και το «εδώ κοντά», πάλι πολύ μακριά φαίνεται.
Έχει ασάφεια η γραμμή του ορίζοντα. Μα κι η απόσταση είναι απροσδιόριστη. Δεν μπορείς να ορίσεις/να ξέρεις σε πόση ώρα και πότε θα φτάσεις εκεί που θες.
Κάποτε ήταν όλα εδώ δίπλα. Έτσι να έκανες το χέρι σου και τα έφτανες. Σου δίνονταν ή ήταν πολλά και κάτι θα έπιανες ούτως η άλλως στην προσπάθεια; Χμ…
Όσο και να προσπαθήσεις, δεν θα φτάσεις ούτε βήμα κοντά στο κενό, το άδειο. Θα κουραστείς, θα ιδρώσεις, θα πονέσεις, θα ματώσεις. Ελπίζω να κάνεις εμετό για να φύγει από μέσα σου. Ανακούφιση.
Σηκώνεις τα μάτια κι έχει χαθεί ο ορίζοντας. Ομίχλη που δεν σ’ αφήνει να δεις. Παραιτείσαι. Θα κάνεις μικρές ασφαλείς περιστροφές γύρω από τον εαυτό σου. Στη βάση σου. Ναι, είναι ωραία η βάση. Κάπου να γυρνάς, έστω κι αν δεν φεύγεις. Αλλά θες πολύ να παίξεις, ν’ αρχίσεις κάτι. Τον γουστάρεις τον προορισμό. Το παλεύεις.
Αρχίζεις ν’ ανεβαίνεις σιγά σιγά αυτή την αόρατη σκάλα. Θα σε βόλευε η σκάλα να είναι κυλιόμενη, αλλά να κρατάς στο χέρι σου το κουμπί της. Οπότε θες να σταματάς λίγο ή ακόμα και να πας προς τα πίσω. Χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Τα θες όλα. Όλα εύκολα.
Κι εγώ αυτή την λέξη δεν την ξέρω καθόλου.
-Το ήθελα και το προκάλεσα. Προφανώς κι έχω χάσει…
-Έχεις αυτά που θες. Σου φτάνουν.
Έχεις χάσει ,ναι. Μα σ’ αυτή την παρτίδα είχες στήσει μόνος σου τα ζαριά να φέρνουν συνέχεια ντόρτια.
Κι εγώ επέμενα γιατί είχα σίγουρο το «όχι» σου.
Και το «θέλω» των δύο μετριέται πάντα στα «ναι».
Μα κάπου εκεί, χάνοντας εσκεμμένα την παρτίδα, άρχισες να χάνεις αυτό που θεωρούσες πατρίδα, τη βάση σου. Πίστεψες πως όλα τ’ άλλα θα μείνουν ανέπαφα.
Είναι ώρα να φύγω. Θα το κάνω γοητευτικά. Θα γυρίσω αργά την πλάτη, χωρίς καμία επαφή με το βλέμμα. Το ζητούμενο εξάλλου ήταν άλλη επαφή.
Θεωρητικά/ουσιαστικά έχασα κι εγώ ακόμα περισσότερα… Όμως, ο χαμένος τα παίρνει όλα και φεύγει.
(Κλείσιμο πόρτας)

Advertisements

Κλείσε

Κλείσε λίγο το ράδιο. Μου έχει πάρει τ’ αυτιά.
Κλείσε λίγο το στόμα σου. Με πονάει το κεφάλι. Θέλω να βγάλεις τον σκασμό και μόνο να με κοιτάς ή και όχι.
Κλείσε λίγο την τηλεόραση κι ας παίζει χωρίς φωνή. Μ’ ενοχλεί η εναλλαγή των εικόνων. Δεν μπορεί να κάτσει λίγο σταθερή; Να παίζει μια μόνο εικόνα; Να μην κουνιέται;
Κλείσε λίγο τον ήλιο. Με τυφλώνει το φως του.
Κλείσε λίγο τον απαίσιο φωτισμό από τις λάμπες φθορίου. Αλλοιώνει τα χρώματα.
Κλείσε λίγο το σκοτάδι. Έχω μπόλικο μέσα μου. Γιατί με αντιγράφει; Θέλω να το μονοπωλώ.
Κλείσε λίγο το καπάκι της κατσαρόλας. Μ’ ενοχλούν οι οσμές. Πώς τα τρως αυτά;
Κλείσε λίγο τα ματιά. Όλη την ώρα τ’ ανοιγοκλείνεις. Δεν κουράζεσαι ποτέ;
Κλείσε λίγο τα χέρια σου. Δεν βαρέθηκες τις παρακαλετές αγκαλιές;
Κλείσε λίγο τα πόδια σου. Βάλ’ τα σε ευθεία γραμμή και ασ’ τα ακίνητα. Δεν βαρέθηκες να περιφέρεσαι άσκοπα;
Κλείσε λίγο το βιβλίο. Ότι σου πασάρουν διαβάζεις;
Κλείσε λίγο την καρδιά σου. Πάλι νομίζεις ότι ερωτεύτηκες; Μαλάκας είναι!
Κλείσε λίγο τη βρύση. Μα πως το πίνεις το νερό;
Κλείσε λίγο το γείτονα. Πάλι τσακώνεται με τη γυναίκα του και τα κουτσούβελα. Ποιος του είπε να κάνει οικογένεια;
Κλείσε λίγο τις αλήθειες και τα ψέματα. Δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω.
Κλείσε λίγο την ψευδαίσθηση της επιλογής. Ακόμα πιστεύεις ότι επιλέγεις;
Κλείσε λίγο τον αέρα. Μου παίρνει τα μυαλά.
Κλείσε λίγο το σπίτι. Γεμίζει σκόνη απ’ τις χαραμάδες.
Κλείσε λίγο τα όνειρα. Μόνο τα παιδιά ονειρεύονται. Ενηλικιώσου!
Πιο πολύ απ’ όλα θέλω να κλείσεις τη ζωή και το θάνατο. Δε με νοιάζει πώς! Βρες τρόπο. Το απαιτώ. Να εφεύρεις κάτι και να το ονομάσεις κάπως. Ας πούμε «ΤΟΘΑΝΑΖΩ«. Έτσι θα το πούμε. Το αποφάσισα. Κλειστά όλα. Ετοίμασέ το και πάμε εκεί. Δεν με νοιάζει πώς θα είναι.
Κλείσε λίγο έλεγα τόση ώρα; Λάθος! Κλείσε ερμητικά.
Εγώ εντολές ξέρω να δίνω. Θέλω να τα κάνεις όλα εσύ. Εγώ εδώ θα κάθομαι και θα περιμένω να τα κάνεις όλα σωστά.
Τα έκλεισες όλα; Ωραία, άνοιξε την πόρτα της παραίσθησης τώρα.