τεστάκι*

για να μάθεις πρέπει να δοκιμάσεις μου είπες

κι από τότε έχω κουραστεί να τραβοσέρνω τα όριά μου στα άκρα για δοκιμές. δοκιμές που άλλοτε πέτυχαν, άλλοτε απέτυχαν, άλλοτε αναβλήθηκαν κι άλλοτε διακόπηκαν βίαια. γιατί δεν αρκεί να θες, ή δεν αρκεί ν’ αγαπάς, ή ακόμα, δεν αρκεί να μισείς. τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αρκετό από μόνο του. κι όλα αυτά τα έχουμε σε πλεόνασμα. τα υπόλοιπα μας λείπουν. αυτά που θα αρκούσαν για να μην πηγαίνουν χαράμι οι δοκιμές μας. αυτά που θα αρκούσαν για την αφή, στην αναγνώριση των χαρακτηριστικών. σκέψου τα δακτυλικά μας αποτυπώματα με μνήμη, να μπορούν να ζωγραφίσουν πάνω σε λευκό καμβά ότι άγγιξαν ή ακόμα καλύτερα ότι φαντάστηκαν. η ιερόσυλη στιγμή που δείχνουμε τα χέρια μας κι έχουμε κάψει τα δάχτυλα για απώλεια αποτυπωμάτων.

– τέσσερα βοηθητικά καρέ-

η πέντε μηνών ανιψιά μου σφίγγει με το χεράκι της το μπιμπερό με το γάλα. το ένστικτο της επιβίωσης μοιάζει να ‘ναι το πιο δυνατό απ’ όλα.

το φιλί δύο αγοριών συναδέλφων στο τελευταίο πράιντ, ενώ καθόμαστε στο γρασίδι της πλατείας συντάγματος και μου διηγούνται ότι έχουν ξυλοκοπηθεί δύο φορές όντας διαχυτικοί δημόσια με τη σχέση τους.

η φίλη μου η τάνια, που οι μανάδες μας, μας νανούρισαν δίπλα δίπλα, χρήζοντάς μας εξ’ ορισμού άρρηκτα δεμένες, να μου λέει «φρίντα, όταν καταλάβεις ότι η ταξική συνείδηση είναι στο μεγαλύτερό της κομμάτι βιωματική κατάσταση, θα πάψεις ίσως να ‘χεις τόσες απορίες για τους ανθρώπους».

το πιο ζεστό σημείο του πλανήτη, δεν είναι μέρος, είναι άνθρωπος και ο γενέθλιος φλεβάρης τον βρήκε αδέξια ερωτευμένο με την αμφιδεξιότητα της σύγκρουσης, μα η καύλα προσφέρει το χάος.

*μάθε τα νέα δεδομένα της challenge accept νέας διακεκομμένης πορείας.

Advertisements

(μη) παραδοχή

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις χωρίς να έχεις κάπου να πας

πες μου πόσες φορές σήκωσες το βλέμμα στον ουρανό και τίποτα δεν έβγαζε περισσότερο νόημα απ’ αυτή μόνο την κίνηση

πες μου πόσες φορές αγανάκτησες περιμένοντας σε ουρές δημόσιων υπηρεσιών για χαρτιά για τα οποία αδιαφορούσες

πες μου πόσες φορές κατεβαίνοντας την ιπποκράτους σκέφτηκες να πατήσεις γκάζι και να καρφωθείς πάνω στους μπάτσους

πες μου πόσες φορές ξέχασες να βάλεις ξυπνητήρι και ξύπνησες ιδρωμένος αρκετά νωρίτερα από την ώρα που ήσουν υποχρεωμένος να ξυπνήσεις

πες μου πόσες φορές δεν ήξερες τι να κάνεις τα χέρια σου και τα κρέμασες πάνω στο κορμί σου βαριά χωρίς να τα ορίζεις

πες μου πόσες φορές μέτρησες τα λεφτά για το νοίκι και τα κοινόχρηστα κι έβγαιναν λειψά

πες μου πόσες φορές προσπάθησες να χαθείς μέσα στο πλήθος κι ένιωθες σα να κοιτάζουν όλοι εσένα

πες μου πόσες φορές γύρισες πλευρό για να μην ακούς τον εαυτό σου να σε κατακρίνει

πες μου πόσες φορές γύρισες ξημερώματα μεθυσμένος ενώ προτιμούσες να είχες γυρίσει νεκρός

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να σπάσεις σε χίλια κομμάτια ότι είχες τακτοποιήσει με τάξη

πες μου πόσες φορές άναψες τσιγάρο στο μπαλκόνι και παρακαλούσες η κάφτρα σου να κάψει το σύμπαν

πες μου πόσες φορές έκλαψες φεύγοντας απ’ το νεκροταφείο το μεσημέρι της κυριακής

πες μου πόσες φορές χαμογέλασες από συνήθεια για να δηλώσεις ότι είσαι φαινομενικά καλά

πες μου πόσες φορές ένιωσες μια σκιά στην αρμονία σου και την έδιωξες ενοχλημένος

πες μου πόσες φορές ανέβηκες στου στρέφη για να πάρεις αέρα κι όμως πνίγηκες

πες μου πόσες φορές έπαιξες θέατρο στα παιδιά κι είδες να γκρεμίζεται το μίσος

πες μου πόσες φορές ανέπνεες χημικά κι ένιωθες τον φόβο της απόλυτης ελευθερίας

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να σπάσεις τα όρια σου κι έκανες πίσω

πες μου πόσες φορές πήρες την μάνα σου τηλέφωνο από τύψεις

πες μου πόσες φορές κοίταξες τα χέρια σου κι αναρωτήθηκες γιατί πετάγονται οι φλέβες σου τόσο έντονα

πες μου πόσες φορές έδωσες το τελευταίο σου τσιγάρο στον πακιστανό που πλένει τζάμια αυτοκινήτων στο φανάρι της κωνσταντινουπόλεως;

πες μου πόσες φορές εκνευρίστηκες μ’ αυτό που έγινες ενώ άλλο είχες φανταστεί

πες μου πόσες φορές περίμενες την άνοιξη και δεν ήρθε ποτέ

πες μου πόσες φορές ζήλεψες τ’ αδέσποτα γατιά που περιφέρονται στην γειτονιά σου

πες μου πόσες φορές υπολόγισες πόσο δυναμίτη χρειάζεται για ν’ ανατιναχτεί η βουλή

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να πάρεις τηλέφωνο κάποιον που δεν είχες ποτέ το τηλέφωνό του

πες μου πόσες φορές είδες τις γραμμές στα βιβλία του αναγνωστάκη να τρεμοπαίζουν

πες μου πόσες φορές είδες να βασιλεύει ο ήλιος και σκέφτηκες ότι κάποιος τον μαχαίρωσε μαζί με τους μετανάστες στα πετράλωνα

πες μου πόσες φορές είχα δίκιο και δεν το παραδέχτηκες ποτέ γιατί δεν μπορούσες να κάνεις τα πάντα

αλλά κυρίως πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να χύνω στην γλώσσα σου χωρίς να πεις τίποτα


άδεια καρέκλα σκηνοθέτη*

τον είχαν δέσει χειροπόδαρα με χειροπέδες και ετυμολογικά δεν είναι καθόλου σωστό αυτό αφού οι χειροπέδες είναι για τα χέρια, πώς είναι δυνατόν να δένουν και πόδια με αυτές. τι φόβος για φυγή επικρατεί στα γκρίζα δωμάτια. κι εκείνη γύρισε ανέκφραστη και είπε στους μπάτσους μα τι λάθος σκηνοθέτη είναι αυτό;

*κοιτώντας γύρω της την είδε άδεια.


άβολη κατάσταση

μπορεί να έχω να δω τις φίλες μου καιρό. δεν θυμαμαι ακριβώς. κάποιες ίσως και χρόνια. δεν φταίμε εμείς το επιβάλλουν οι συνθήκες. ποιες συνθήκες; αυτές, μα τι με ρωτάς; μιλάμε στο τηλέφωνο και συμφωνούμε ότι κάνουμε λάθος διαχείριση του χρόνου. μπορεί και να μην έχουμε μιλήσει δύο χρόνια. δεν προλαβαίνουμε. κυρίως να πάρουμε ανάσα. έχω ανακαλύψει τελευταία ότι κάτι συμβαίνει. δεν ξέρω ακριβώς τι, μα αυτό συμβαίνει. σιγά μην μας ρωτούσε. ενημερώνουμε η μία την άλλη για τα αποτελέσματα των εξετάσεών μας. οι δικές μου ήταν όλες καλές. περιμέναμε τ’ αποτελέσματα σιωπηλές. κάναμε πάρτι όταν βγήκαν. δεν μ’ αρέσει η διαδικασία του παπ, ούτε η διαδικασία του να μου ζουλάνε τα βυζιά, ούτε να μου χώνουν πράγματα μέσα μου για να πάρουν τα υγρά μου να τα αναλύσουν, ούτε να μου χώνουν τα δάχτυλα τους για να πω αν νιώθω πόνο στις ωοθήκες μου κι ούτε θέλω να ξέρω τι γίνεται με τις ορμόνες μου. εντάξει ξέρω πρέπει να γίνεται κι αυτό. είναι για καλό. είναι μια άβολη κατάσταση μα πρέπει. στην άλλη βρήκαν κάτι στο βυζί αλλά δεν ήταν τίποτα. να το παρακολουθείτε κυρία μου της είπαν. για την ώρα δεν είναι κάτι. εγώ θα τον έβριζα. δεν ξέρω γιατί μα παραμένει μια άβολη κατάσταση. η άλλη κάτι έβγαλε από την μήτρα. περιμέναμε την βιοψία, καλή λέει αλλά έχει και κάτι στο βυζί που με βάσει την στατιστική θα μεγαλώσει. γαμώ και την στατιστική. και αυτό υπό παρακολούθηση. στην άλλη βρήκαν κάτι που θα το αφαιρέσουν δεν είναι κάτι μα πρέπει. εντάξει θα περιμένουμε κι εκεί. άβολη κατάσταση αλλά στην άλλη έκαναν μαστεκτομή και της αφαίρεσαν το βυζί. της πήραμε περούκα. και μια από εμας πήγε να τρέξει για χάρη της. εγώ καπνίζω πολύ και δεν άντεχα δεν πήγα. είχα και εκνευρισμό. ήταν μια περισσότερο άβολη κατάσταση. η άλλη είχε δυο αποτυχημένες εξωσωματικές δεν λειτουργεί η μήτρα. να την κάνετε κύριε να λειτουργήσει ή να πάτε να γαμηθείτε. η άλλη δεν θέλει να τεκνοποιήσει και της έχουν ζαλίσει τις ωοθήκες ότι πρέπει. λες κι έχουμε βάλει νταβατζή και στα γεννητικά μας όργανα ορατό ή αόρατο. είναι μια άβολη κατάσταση. η άλλη φώναξε στο παιδί της και μάλλον δεν είναι καλή μάνα. ήρθε σε άβολη κατάσταση. μου είπαν ότι ο γιος μου μ’ έφτασε σχεδόν στο ύψος και πρέπει να σταματήσω να κάνω την γκόμενα, είναι ντροπή. είναι μια άβολη κατάσταση. μου είπαν να μην υστεριάζω έτσι είναι τα πράγματα μα εξακολουθεί να είναι μια άβολη κατάσταση.

γενικά, έρχομαι σε δύσκολη θέση κι αυτό από μόνο του είναι μια άβολη κατάσταση. κι η γυναικεία μου φύση το ξέρει.


αντερκάβερ*

σημάδια από χειρουργικές τομές

όπως όπως χωράνε τέσσερα πάνω σε μια κοιλιά

άνισα με σχολαστικές ραφές

δέρμα σχεδόν νεκρωμένο σα να μην υπάρχει η αίσθηση της αφής εκεί

αφαλός σχεδόν παραμορφωμένος

τα νεανικά πίρσινγκ συμπληρώνουν το κάδρο

του χειρουργικού ατσαλιού που ξέμεινε

περιτυλίγοντας την γυναικεία φύση με γάζες

άλλοτε σαν προστατευτικό πλέγμα

κι άλλοτε σαν κάλυψη, να κρύβει το ντρόπιασμα

της καθεμιάς για όσες φορές δεν μίλησε

για όσες φορές χαμήλωσε το κεφάλι

και φύτρωσε ακόμη ένα σημάδι

ψηλαφητό με τ’ ακροδάχτυλα του νου

απόδειξη ότι όλη η ομορφιά κι η ασχήμια αυτού του κόσμου

συμπυκνώνεται στην απαλότητα ενός κομματιού δέρματος

στο μέσον του υπόλοιπου χαοτικού κορμιού


αδράνεια

μου λείπει ένα κουράγιο

ένα μεγάλο κουράγιο

σαν αυτά που χρησιμοποιήθηκαν

για ανατροπή οτιδήποτε καθεστωτικού

έχω συγκεντρώσει όλα τα υπόλοιπα

τα έχω σκεφτεί, τα έχω οργανώσει

όλα προμελετημένα στην εντέλεια

όμως, ας μου εξηγήσει κάποιος

γιατί η εξέγερση αρχικά συντελείται μέσα μας

στην συνέχεια ξεπηδά έξω μας

με αυτόματο μηχανισμό χωρίς προγραμματισμό

χωρίς το χρονικό περιθώριο της συνειδητοποίησης

ας μου εξηγήσει κάποιος, γιατί το αυθόρμητο

συνδέεται άρρηκτα με το παιδί που κείτεται ματωμένο στην τζαβέλλα και μεσολογγίου

ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί αργήσαμε

ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί την φουρτούνα ακολούθησε η σιωπή

ας μου εξηγήσει κάποιος γαμημένος επιστήμονας

γιατί οι σφαίρες δεν υπόκεινται στο νομό της αδράνειας


σκόρπιες σκέψεις

παραμονή της επετείου της εξέγερσης του πολυτεχνείου πήρα άδεια από την δουλειά. πήγα στην σχολική γιορτή. έχετε πάει ποτέ; μην πάτε δεν υπάρχει κανένας λόγος. η εικόνα ήταν το λιγότερο απογοητευτική. ελάχιστα παιδιά έδωσαν το παρόν εκτός από αυτά που συμμετείχαν στην παρουσίαση της γιορτής. κι από γονείς μια απ’ τα ίδια. μόνο εκείνοι των οποίων τα παιδιά παρουσίαζαν την γιορτή. μα το ίδιο κι οι δάσκαλοι. απόντες όλοι. μα αυτό που μου έλειψε πάνω απ’ όλα ήταν η ψυχή. κανείς δεν είπε, κανείς δεν έμαθε, κανείς δεν έδειξε σ’ αυτά τα παιδιά τι σημαίνουν τα λόγια που ξεστόμιζαν, τα τραγούδια που τραγούδησαν. κανείς δεν έδωσε νόημα στους στίχους και στις λέξεις. παιδιά γελούσαν απαγγέλοντας τα ποιήματα γιατί κανείς δεν τους μίλησε γι αυτά, για το πώς γράφτηκαν. κάτω υπό ποιες συνθήκες. κανείς δεν τα πήρε από το χέρι προσπαθώντας να τους εξηγήσει «τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες». κανείς δεν εξήγησε τα στοιχεία ταυτότητας. κανείς δεν τους μίλησε για τον μάνο ελευθερίου. σιωπή.

την στιγμή που ανέβηκε ο γιάννης να πει αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος πάγωσα. την στιγμή που άρχισε να σηκώνει τον τόνο της φωνής του και να φωνάζει πως δεν θα πάψεις στιγμή ν’ αγωνίζεσαι, πως τα χείλια σου θα ματώσουν από τις φωνές και το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες και την στιγμή που χτύπησε το πόδι του σήκωσε την γροθιά του λέγοντας μα ούτε βήμα πίσω, ράγισα. γιατί κάθε χειρονομία σου πρέπει να γκρεμίζει την αδικία.

τελικά, αυτό πρέπει να κάνουμε. να δείξουμε τον δρόμο. τον δύσκολο, τον κακοτράχαλο, στρωμένο με τόσες και τόσες δυσκολίες, με τόσες και τόσες απώλειες, με τόσο αίμα. να μιλήσουμε για όλα αυτά τα σπουδαία, για όλον αυτό τον αγώνα, για τον κάθε αγώνα. να δώσουμε την πληροφορία. να φυτέψουμε τον σπόρο και ν’ αφήσουμε να πεταχτούν κλαράκια ελπίδας. η μόνη ελπίδα που μας έχει απομείνει ίσως.

με μια λέξη ίσως η σημερινή γιορτή ήταν διεκπεραίωση. κι όταν διεκπεραιώνεις την ιστορία δεν ξέρω αν θα σου γυρίσει την πλάτη, ή αν θα χαθεί στην λήθη. δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο που απλά θα διεκπεραιώνεις την ζωή, την ίδια σου την ύπαρξη.

~

συνεχίζοντας εκείνη την μέρα βρεθήκαμε στο πολυτεχνείο με δύο λουλούδια στα χέρια. και φέτος, όπως κάθε χρόνο. για την μνήμη. αυτή που έχει γίνει δικλείδα ασφαλείας, ανάσα κάποιες φορές και δυσφορία κάποιες άλλες.

περπατήσαμε στον χώρο του πολυτεχνείου, περάσαμε γύρω απ’ όλα τα στημένα τραπεζάκια που πουλούσαν 5ευρώ τον μαρξ σε τ-σερτ, τα σφυροδρέπανα σε κονκάρδες, τα κόκκινα βιβλία σε περίοπτη θέση. τρικάκια κάθε λογής σκορπισμένα κάτω. λουλούδια και στεφάνια στο άγαλμα. από το μεγάφωνο ακούγονταν τραγούδια που την ροή τους κάθε λίγο διέκοπταν οι ενημερώσεις για το ποιος καταθέτει στεφάνι.

ο γιος μου με την φίλη του ανέβηκαν προς τα σκαλιά εκεί που ήταν δύο τρία θρανία ενωμένα μόνα τους, ξέχωρα από τα άλλα. πάνω στα θρανία έντυπο υλικό απλωμένο και γύρω παιδιά με μαύρα ρούχα και καλυμμένο πρόσωπο. τα μικρά δεν δίστασαν και πήγαν κοντά τους, πήραν στα χέρια τους τα έντυπα, ξεκίνησαν να τα ξεφυλλίζουν. η φίλη του γιου μου πλησίασε ένα παιδί και τον ρώτησε γιατί κρατούσε στα χέρια του καδρόνι. αυτό της έκανε εντύπωση φαίνεται. δεν αναρωτήθηκε, ή κράτησε την ερώτηση γιατί δεν φαίνεται το πρόσωπό σας για μετά. απάντηση στο καδρόνι δεν πήρε αρχικά. κοιτούσα το σαστισμένο βλέμμα του παιδιού που το κρατούσε μπροστά στην μικρή ανακρίτρια που δεν είχε σκοπό να κάνει πίσω. εκτόξευε τις ερωτήσεις κατά ριπάς. γύρισε στον γιο μου, κρατούσε ένα έντυπο με μια φωτογραφία στο εξώφυλλο, γιάννη αίμα είναι αυτό; τον ρώτησε. αίμα είναι, της απάντησε. ο αλέξης που μου έλεγες είναι αυτό το παιδί; τον ρώτησε πάλι. όχι της είπε, δεν είναι ο αλέξης, είναι αυτός. έδειξε με το δάχτυλο του ένα πανό που ήταν πάνω δεξιά κι έγραφε «μιχάλης καλτεζάς παρών». κι αυτό το παιδί το σκότωσαν μπάτσοι; όπως τον αλέξη; ξαναρώτησε η μικρή. ναι, της απάντησε ο γιάννης. μα γιατί; του αντιγύρισε; γιατί ήταν αναρχικός της είπε. και τι σημαίνει αναρχικός γιάννη; αυτός που πολεμάει το κράτος, της είπε. και το κράτος τι είναι; οι μπάτσοι, της είπε.

παρακαλουθούσα τον διάλογο δύο δεκάχρονων παιδιών, κι αναρωτιόμουν πόσα λάθη να ‘χω κάνει. τα παιδιά με τα μαύρα, παρακολουθούσαν κι αυτά. δικά σας είναι; με ρώτησαν. το αγόρι τους είπα. και ξέρει; με ρώτησε ένα κορίτσι υποθέτω από την φωνή και τα μάτια. ξέρει της είπα. η μικρή επέμενε να μάθει για τα καδρόνια και της είπαν απολογητικά δεν φταίμε εμείς ξέρεις, οι άλλοι.

σκεφτόμουν πόσο δύσκολη ερώτηση και τι να απαντήσεις, πως να εξηγήσεις. αλλά τελικά που απευθυνόμαστε; κι αυτά τα παιδιά με τα μαύρα που απευθύνονται; σίγουρα έχουν ένα τεράστιο και δύσκολο έργο να εξηγήσουν ακόμα και σε δύο δεκάχρονα γιατί σηκώνουν μια πέτρα, γιατί κρύβουν το πρόσωπό τους, γιατί κρατάνε καδρόνια, γιατί το βράδυ θα τους βρει ανάμεσα σε χημικά και φλεγόμενους κάδους, γιατί θα συγκρουστούν με τους μπάτσους.

κι αυτή η εξήγηση, δεν έχει την θέση της απολογίας, αυτή η εξήγηση είναι η πεμπτουσία της ιδεολογίας που κρύβουν μέσα τους και της αντίδρασης και αντίστασης που προβάλλουν. γι αυτό την θέση του δισταγμού στις ερωτήσεις ενός δεκάχρονου πρέπει να πάρει η απάντηση και η απεύθυνση.

τα μικρά πήραν όσα έντυπα μπόρεσαν, ακόμα και ξενόγλωσσα που βρήκαν από τα θρανία των παιδιών με τα μαύρα και σιγά σιγά πήραμε την κατηφόρα της επιστροφής με την υπόσχεση από μένα στην παράκληση των μικρών ότι ναι θα έρθουμε και του χρόνου. μέχρι; μέχρι να επιλέξετε αν θέλετε να έρχεστε μόνοι σας και να διαλέξετε σε ποιο σημείο και πως θα θέλετε να στέκεστε. ο γιάννης αγχώθηκε γιατί η φίλη του μάλλον στεναχωρήθηκε από το παιδί με το αίμα που είδε αλλά συνεχίσαμε. η μικρή που κατάλαβε την ανησυχία του φίλου της τον καθησύχασε μόνη της, λέγοντας ότι και οι συμμαθητές που έχουν στο σχολείο κι έρχονται από τον πόλεμο της συρίας μάλλον πολεμάνε κι αυτοί το κράτος. η ατάκα της μικρής έσωσε την μέρα μου. η μέρα που ξεκίνησε τόσο διεκπεραιωτικά, τελικά βρήκε απεύθυνση.

https://youtu.be/TzrxwSz2Sjk