τρία γράμματα

ζωή και βία, δυο λέξεις, με τρία γράμματα η κάθε μια, ένα σύμφωνο, δύο φωνήεντα, το πρώτο φωνήεν της αλφαβήτας η μια, το τελευταίο φωνήεν της αλφαβήτας η άλλη. ένα ήττα διαζευκτικό της ήττας, ένα γιώτα διαχωριστικό των αποστάσεων. ανάμεσα στο βήτα και το ζήτα τα δεδομένα θα μας γαμάνε

κάποια στιγμή να μιλήσουμε για την βία. ή για την ζωή. το ίδιο είναι.

Advertisements

το πράσινο σακάκι

δίπλα στον κάδο ανακύκλωσης

πεταμένο κατάχαμα στην άσφαλτο

σπασμένα μπουκάλια ρετσίνας στις τσέπες του

έλειπαν τρία κουμπιά απ’ το πέτο

δυο τρύπες έχασκαν στα μανίκια

τσιγαριές από ντάγκλες αϋπνίας μάλλον

το πιο άχρηστο πράγμα του κόσμου

ένα πράσινο σακάκι ξεθωριασμένο

ίσως λίγο γρασίδι στο μπετό να ‘ταν

μα και πάλι άχρηστο τελείως

μέχρι που το είδε και το έπιασε στα χέρια του

έντυσε το κοκκαλιάρικο κι ασθενικό κορμί

με χαρά μικρού παιδιού στο βλέμμα

σα να ξετύλιγε ένα νέο πολυπόθητο παιχνίδι

χαρά για επιπλέον ζεστασιά τις αυριανές ψυχρές νύχτες

γνωριμία με νέο ταλαίπωρο σύντροφο

παρέα στο ξύλινο παγκάκι που κατοικούσε

κάτω από μια ακλάδευτη νεραντζιά

στο κέντρο της αθήνας

στο κέντρο του κόσμου


υπόγειο

*γραμμένο με μολύβι, σε χαρτί 140 γρ. – πληγώνοντάς το – δώρο της ευτυχίας


Le Songe d’une nuit d’hiver

στον Α.Ε.

4.51 π.μ. μη τυχαία ώρα. οι παρορμήσεις του προεγώ ξεφεύγουν προσωρινά από την καταστολή και την λογοκρισία του υπερεγώ. το εγώ θα επιβληθεί άλλες στιγμές. όχι τώρα. κάτι σαν πρόλογος σε αυτό που θ’ ακολουθήσει.

κυριακή θα τελειώσει ο κόσμος. δεν θα το ξέρουμε. θα ‘ναι μια κυριακή σαν όλες τις άλλες. που οι καμπάνες θα χτυπήσουν, όχι προειδοποιητικά, που θα μείνεις στο κρεβάτι λίγο παραπάνω απ’ ότι τις άλλες μέρες, που οι οικογένειες θ’ αρχίσουν να σουλατσάρουν με θόρυβο στην πόλη, που η μελαγχολία της θα σ’ αγγίζει όλο και περισσότερο όσο βαθαίνεις μέσα της, που θ’ αναγκαστείς να υποστείς ένα ακόμη μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι. μα θα περιμένεις το σούρουπο της απαλλαγής. κυριακή θα ξαναγραφτεί το μανιφέστο του σουρεαλισμού με φροϋδικές αναφορές. σε αυτόματη γραφή.

~

αντί για δάχτυλα στο ένα του χέρι είχε φυτρώσει ένα σφυροδρέπανο. μουγγά σύμφωνα ανάβλυζαν περασμένες τέσσερις. θύμιζε τον ήχο της μιράντας από τότε που την συνέθλιψε ο ουρανός. μωβ υγρά έσταζαν απ’ το μουνί της κάθε φορά που την άγγιζε μ’ αυτό το απόκοσμο μέλος. όλοι του οι δράκοι τρέφονταν απ’ αυτήν. τους ζήλευε θανάσιμα. τη στιγμή του οργασμού της τελείωνε ο κόσμος με τις ρίζες των δέντρων να κρεμιούνται ανάποδα σχηματίζοντας στερητικό άλφα στον κύκλο. επιστρέφοντας το χάος μέσα τους.


κάκτος

τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις αν εσύ αποφασίζεις να τα πάρεις όλα από την αρχή ή αν η δυναμική τυχαιότητα σε οδηγεί ξανά στην αρχή. ξεκινώντας από το ένα.

το καλοκαίρι του ’17 ήταν ένας κάκτος. προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να εξοικονομήσει νερό για ν’ αντέξει στις καυτές συνθήκες. φύλαξε καλά το νερό στον εσωτερικό του βλαστό αναπτύσσοντας στο εξωτερικό του αγκάθια για να προστατευθεί. από άμυνα και από ανάγκη επιβίωσης.

κάποιοι πήραμε τα γνωρίσματα του καλοκαιριού και γίναμε κάκτοι, ίσως όχι απ’ αυτούς που ανθίζουν. κι ίσως ήταν κι αυτό ένα αναπόφευκτο στάδιο που οφείλαμε να περάσουμε. στα χρωστούμενα της ύπαρξης μας. η μετάβαση μηδένισε το χρέος και μας έβγαλε επιζήσαντες στην αρχή.

ο πιο δίκαιος αβέβαιος σεπτέμβρης είναι αυτός. ο σεπτέμβρης του ένα.

γι αυτό σου λέω ευτυχία, ξεχρεώσαμε και τα ρέστα αγκάθια.


γράμμα που δεν θα διαβαστεί ποτέ από τον παραλήπτη

έχει περάσει κάμποσος καιρός από τότε. άλλες φορές το σκέφτομαι και μου φαίνεται σα να έχει περάσει ένας αιώνας. άλλες, νομίζω πως την προηγούμενη παρασκευή με περίμενες έξω από το μπαμπλ γελώντας, λέγοντάς μου ότι η φίλη μας πάλι μας έστησε. ο χρόνος της απώλειας είναι μη μετρήσιμος. υπάρχουν στιγμές που θέλω να σου πω ένα σκασμό πράγματα, να σε βομβαρδίσω με τις εξελίξεις των γεγονότων. να σου πω πως πρέπει να κάνουμε και να οργανώσουμε τα πάντα. πρέπει να περάσουν όλα από τα χέρια μας. να ορίσουμε και να καθορίσουμε. με καταλυτικό τρόπο. κι άλλες στιγμές νιώθω πως δεν έχω να σου πω το παραμικρό. μια σιωπή εξουθενωτική. απ’ αυτές που δεν ζήσαμε.

έχω πολλά νέα όμως. στο σπίτι, στη δουλειά, στα κινηματικά, στο μέσα μου, στο γύρω μου. ήθελα και λίγο τη βοήθεια σου αλλά δεν είναι εφικτό. έχω αποφασίσει να δέχομαι τα μη εφικτά με μια ηρεμία και δεν ξέρω αν έχει να κάνει με ωριμότητα ή με απάθεια.

το μόνο μελό που θέλω να σου πω και ξέρω πως δεν σου άρεσαν καθόλου, είναι ότι ένα ξημέρωμα στις 5 σε πήρα τηλέφωνο αλλά δεν απάντησες. και θύμωσα. δεν ξέρω αν θύμωσα μ’ εμένα που δεν είχα επαφή με την πραγματικότητα ή με σένα που δεν πρόσεχες πολύ.

λείπεις στον κόσμο. λείπουν οι ιδέες σου, ο τρόπος που τις υλοποιούσες, η οπτική σου, το μυαλό σου, η δουλειά σου, οι πολιτικές τοποθετήσεις σου, ο ρομαντισμός που έκρυβες, ο ρεαλισμός που είχες για τον έρωτα. παραμένω εγωίστρια. εμένα δεν μου λείπουν αυτά. εμένα δεν μου λείπεις στην καθημερινότητα. λείπεις όμως σε δικούς μου ανθρώπους κι ίσως κάνει το ίδιο. εγώ χέστηκα για την πολιτική κριτική, ακόμα και για τον ισορροπισμό. εμένα ξέρεις τι μου λείπει; οι βαθιές συζητήσεις μας. αυτές που βγάζαμε τα ρούχα μας για να τις κάνουμε και σιγά σιγά αφαιρούσαμε και όλα τα στρώματα του δέρματός μας. στο τέλος απογυμνώναμε ακόμα και τον εαυτό μας και τον αφήναμε εκεί δίπλα ακροατή. κι όταν τέλειωνε η συζήτηση τον ξαναφορούσαμε για να φύγουμε.

σε έναν άλλο γαλαξία τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.


{περί ροζ φλαμίνγκο}

ρε μαλάκα δεν πάει καλά ο κόσμος. ότι δηλαδή φταίει η λώρα ή η χι τυχαία που θέλει να αγοράσει ροζ φλαμίνγκο; και άντε και αγοράζει και το καβαλάει στην θάλασσα, ταυτόχρονα σημαίνει ότι η έχουσα ροζ φλαμίνγκο δεν ενδιαφέρεται για την απλήρωτη που αυτοκτόνησε; για την κοινωνική αναλγησία του κράτους; μήπως τάχα μου δεν είναι κι εκείνη απλήρωτη ή και άνεργη; θα ενοχοποιήσουμε και το ροζ φλαμίνγκο; και το να θέλει να περνάει καλά ο κόσμος; ακόμα και σε καιρούς πολέμου η ζωή συνεχιζόταν και οι άνθρωποι έψαχναν να ψυχαγωγηθούν έστω και με κάποιο τρόπο. ακόμα και με ένα φουσκωτό γαμώ το χριστό μου ροζ φλαμίνγκο. ξέρεις κάτι; την σκατοψυχιά και τον κομπλεξισμό δεν τον ξεπλένει και δεν τον ωραιοποιεί καμιά ιδεολογία. ακόμα ακόμα και καμία δράση μέσα σε αυτή. όλη μέρα να τρέχεις σε καταλήψεις και να ασχολείσαι με προσφυγές και φυλακισμένους αν δεν μπορείς να καταλάβεις την όποια ανάγκη για ανεμελιά και διασκέδαση του διπλανού σου να πας να γαμηθείς. και τέλος πάντων δεν διασκεδάζει ο κόσμος με μελωποιημένο καρυωτάκη από λένα πλάτωνος που μπορεί να αρέσει σ’ εμάς. διασκεδάζει με ροζ φλαμίνγκο και παντελίδη και τι ζόρι τραβάμε εμείς στην τελική; ο αποκλεισμός ανθρώπων από κυρίαρχες ιδεολογίες λόγω γούστων είναι αρκετά πιο φασίζουσα τακτική. και ναι με ενοχλεί περισσότερο από την γκόμενα με το γαμημένο το ροζ φλαμίνγκο στην παραλία. η προοδευτικότητα δεν φτάνει να υπάρχει μέχρι τα σύνορα του κύκλου μας. ναι και στην ελευθερία της έκφρασης του άλλου που δεν συντάσσεται με τη δικιά μας αισθητική και κουλτούρα. και στην κριτική γιατί όχι και στην σκληρή κριτική, αλλά όταν περνάμε από κανένα καθρέφτη να τον κοιτάμε που και που. 

παραλήρημα έλαβε τέλος.