όσκαρ

θα έπρεπε στις ενήλικες γυναίκες

ν’ απονέμεται ένα όσκαρ

για εκτέλεση σε ευθεία βολή 

της γυναικείας τους φύσης. 


αρμονία

τα ανήσυχα βράδια

οι άκρες των ονείρων και της πραγματικότητας 

εφάπτονται 

όπως η βροχή στο χώμα 

όπως το κύμα στο βράχο 

όπως η μέλισσα στον ανθό 

όπως τα δάχτυλα μέσα στα μαλλιά 

όπως ο σελιδοδείκτης μέσα στο βιβλίο 

όπως τα χείλη την στιγμή του φιλιού 

όπως η κουβέρτα πάνω στον άστεγο 

όπως η πέτρα πάνω στον μπάτσο 


άνοιξη 2017

το μυστικό της άνοιξης του δέκα επτά 

κρύβεται στα ανθισμένα ακλάδευτα δέντρα 

γύρω από τα σύρματα των φυλακών κορυδαλλού 

για να φτάνει ο οργασμός της φύσης 

στην αίσθηση της όσφρησης των κρατουμένων 

νικώντας την αίσθηση του εγκλωβισμού

καμιά δικαιοσύνη στο παράταιρο της βούλησης 

επιβολή ~ η άνοιξη θα σε βρει όπου κι αν είσαι 


απροσδόκητο δέκα

έλεγα στο σύννεφο ότι είναι εξαιρετικά σύντομα από το θεωρητικό κλείσιμο του δεκατρία, αυτού του ολίγον μακροσκελούς εξαντλητικού από κάθε άποψη κεφαλαίου και μου έλεγε ότι δεν θυμάται τίποτα. αυτόματα μου απάντησε για τρία χρόνια αλέγκρο που ούτε φανταζόμουν το ανώδυνο της διάσπασης.

τα πάντα θα έπρεπε να τα λειτουργούμε με το συναίσθημα. να τρώμε με το συναίσθημα, να δουλεύουμε με το συναίσθημα, να γαμάμε με το συναίσθημα. θα ξεφορτωνόμασταν όλο τις αναστολές του ρεαλισμού. 

πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν πόσο αναπόδραστη είναι η κάθε ιστορία. πόσο κοινότυπα, μη ελευθεριακά κινούνται τα πάντα. πως χτίζουμε στο κορμί μας συθέμελα αναπόδραστες καταστάσεις. από όπου κι αν πας να αποδράσεις θα σε γραπώσει με δύναμη κάτι άλλο.

αυτό το κάτι άλλο καμιά φορά συμβαίνει. κι όταν συμβαίνει έρχεται να επανακαθορίσει το πολύ, ανεπανόρθωτα αρρωστημένο. σα να είναι ο ένας σκαθάρι κι ο άλλος φοίνικας κι υπάρχει περίπτωση να τον καταστρέψει ολοσχερώς. εκτός κι αν τον λένε πολ είναι από το λίβερπουλ, οπότε λοβ μι ντου.


13 + 1 τρόποι για ν’ ανατιναχθεί η πραγματικότητα 

1. τα δάχτυλα του μπιλ έβανς όταν έπαιζε το what are you doing the rest of your life. 

2. ο τρόπος που τινάζεις τη στάχτη από το τσιγάρο σου. 

3. ο βάγκνερ να ακούει μέταλ σκηνή και να κάθεται στα σκαλάκια να κλαίει. 

4. η φρίντα αραχτή σε μια πολυθρόνα από καλάμια να καπνίζει εντελώς μπλαζέ στο κάζα αζούλ.

5. ο ήχος της πρώτης κρότου λάμψης που σκάει ακριβώς μέσα μας με το κρακ να μας διασχίζει διαγώνια.

6. εκείνη που αποτελεί ταυτόχρονα τεράστια προσωπική σου νίκη και ήττα. 

7. οι ανάσες που θα πάρουμε μέχρι το πολύ να γίνει παράφορα και να μας κόψει την παροχή οξυγόνου.

8. η πραγμάτωση του χάους τη στιγμή που η εντροπία παράγει ενέργεια εκ του μηδενός. 

9. το γέλιο ενός μικρού ξυπόλητου ρομά στο τέταρτο φανάρι της πατησίων. 

10. τα γκρίζα παιδικά μας χρόνια με λάφυρο τα γδαρμένα μας γόνατα στα χαλίκια της μέμου.

11. η κατάλυση του αναπόφευκτου τέλους των αισθήσεων στο φτιαχτό μα φθαρμένο πλαίσιο του χρόνου δεκαέξι βήματα απ’ το απαγορευτικό της σουλτάνη.

12. οι αυνανισμοί των κορμιών που βουτάνε στην μαύρη τρύπα της απόστασης. 

13. το βλέμμα της γάτας που προστατεύει τα νεογέννητα μικρά της όταν κοιτάζει τον επικίνδυνο εισβολέα. 

13+1. εσύ να μου λες ότι με ερωτεύτηκες.


εγώ η άλλη εγώ 

μεγαλώνοντας, μη ωριμάζοντας, ακολουθώντας τη θηλυκή μου φύση αυτό που ανέπτυξα επαρκώς είναι να γκρινιάζω. ευτυχώς δεν γκρινιάζω για την ανελέητη καθημερινότητα. ούτε ακόμα όταν γυρίζω σπίτι βράδυ, με βαριά πόδια κι ασήκωτο από την κούραση κεφάλι, έχοντας να κάνω ένα σωρό πραγμάτων, μέχρι να ξαπλώσω στο κρεβάτι κι άλλα τόσα όταν ξυπνήσω, και πάλι απ’ την αρχή. μια μέρα που ήμουν πολύ απογοητευμένη και μου γκρίνιαζα, έπιασα να διαβάσω μίσσιο. περιέγραφε μια δικιά του ιστορία στην οποία ένιωθε εξαιρετικά απογοητευμένος από τους ανθρώπους, έχοντας φέρει τον εαυτό του στην άκρη της λαιμητόμου, περιμένοντας τη χατζάρα να του πάρει το κεφάλι. ο ίδιος λέει, ότι χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός και να διαβάσει πολύ, μέχρι να καταλάβει ότι ο δρόμος του επαναστάτη είναι ο πιο δύσκολος κι ο πιο μοναχικός. αυτόν τον δρόμο που δεν μπορέσαμε να πάρουμε ποτέ. το ξερες πως είναι κερδισμένος τελικά όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα, που λέει κι ο αγγελάκας. με αυτόν τον τρόπο απαντιέται το ερώτημα για το τι εννοεί με το ο χαμένος τα παίρνει όλα. μοιάζει λοιπόν, σα να έχω μπλεχτεί μέσα σ’ έναν λαβύρινθο, του οποίου την διαδρομή πρέπει να εκτελώ κατ’ επανάληψη καθημερινά μη μπορώντας να ξεφύγω. σα να στρίβει κάποιος το συμπαντικό κουρδιστήρι κι όλα να συμβαίνουν. ούτε λοιπόν καν τότε δεν γκρινιάζω. όμως γκρινιάζω στον εαυτό μου. και καμιά φοράω μετράω κι όλας. πόσες φορές μου γκρίνιαξα για το ίδιο λάθος. μα πάλι το ίδιο; πρέπει να τα πάω καλά με τους ανθρώπους. το να τα πας καλά με τα ντουβάρια, με τέσσερις τοίχους, εντάξει είναι γαλήνιο, αλλά όχι, πρέπει να τα πάω καλά με τους ανθρώπους. μα τους συμπαθώ; ε, τους πιο πολλούς όχι. και σκέφτομαι τώρα, αφού την ανθρωπότητα δεν την συμπαθούμε γιατί παλεύουμε-θέλουμε να την αλλάξουμε; γιατί ο άνθρωπος είναι η πιο περίεργη οντότητα. και μου γκρινιάζω. το πρωί έβρεχε ενώ μου γκρίνιαζα πάλι, και βγήκα στο μπαλκόνι να κοιτάξω αν απ’ τον ουρανό πέφτουν χοντρές στάλες βροχής για να ντύσω ανάλογα τον μικρό. την ίδια στιγμή σε μια άλλη πόλη, μια άλλη εγώ, βγαίνει στην είσοδο του μισογκρεμισμένου της σπιτιού. κοιτάζει τον δικό της ουρανό, να δει αν πέφτουν βόμβες για να προφυλάξει το δικό της παιδί. γι’ αυτήν την άλλη εγώ πρέπει να ζήσω διπλά, να προσπαθήσω διπλά, και γι’ αυτήν και για μένα, και για τα δικά μου παιδιά και για τα δικά της παιδιά. γιατί ξέρεις κάποτε σύντομα, μπορεί εγώ να είμαι η άλλη, και η άλλη εγώ, και να πρέπει να κάνει το ίδιο για μένα. κάπως έτσι για να μοιράζεται το φορτίο της αβάσταχτης ύπαρξης. 


η ασύμμετρη αλφαβήτα των αισθήσεων 

Α ~ πόδια σε διάσταση, μα σταυρωμένα χέρια. πάντα στερητικό, αραιά κυκλωμένο. 

Β ~ δύο ηφαίστεια συγγενικά, στους πρόποδές τους η στάχτη τα έχει ισοσκελίσει στην ευθεία. 

Γ ~ πολύ στητό, μα λειψό. μακρύς κορμός αδύνατος με λεπτά κοντά χέρια απλωμένα στο κενό. 

Δ ~ τρίγωνο αιχμηρό, συνήθως χωρίς παρακαταθήκες. το τέσσερα σε μακρόχρονη ασάφεια. 

Ε ~ του έρωτος δικαιωματικά, του μύθου που τον κατακλύζει, μέχρι να κλείσει ο κύκλος της απομυθοποίησης και πάλι απ’ την αρχή. 

Ζ ~ η τέχνη της χαρακτικής σε δέρμα, το εξτρεμιστικό αποτύπωμα, η ριζοσπαστικοποίηση της κανονικότητας του είναι. 

Η ~ κορμοί χωρίς βάση, μα με σημείο επαφής αυστηρά οριοθετημένο έως την ύστατη στιγμή. 

Θ ~ η ματιά της απορίας, της αναβλητικότητας. των δέκα ετών αναμονής ωρίμανσης σε μόνιμη ανωριμότητα. 

Ι ~ ιλιγγιώδης ταχύτητα στην ευθεία με απόλυτο κίνδυνο εκτροχιασμού. το πιο επίπονο. 

Κ ~ θαρραλέο κι αγέρωχο. η μόνη ανωτέρα βία που θα όφειλε να γνωρίζει ο άνθρωπος. σκληρή μα ανόθευτη καύλα.

Λ ~ ο υπαρκτός λυρισμός της καθημερινότητας, συνεπής στο ύφος, με την σωστή δόση απλότητας για κατανόηση. 

Μ ~ η μολότοφ στις συνείδησεις των υπνωτισμένων, το τελευταίο άκρο του ρεαλισμού. η απενοχοποίηση του μαύρου. 

Ν ~ δεν ήταν ποτέ παιδί του έρωτα, επιφανειακές ασαφείς αποκλίσεις μεταξύ τριών βαρετών σε παράταξη γραμμών.

Ξ ~ το μεγαλείο του παραλληλισμού. δε θα συναντηθεί ποτέ, με το ποτέ να είναι η πιο δίκαιη εξέλιξη. 

Ο ~ ο μηδενισμός, η μόνη ουσιαστική επαφή που χρειάζεται να υπάρχει με την πραγματικότητα. 

Π ~ στη νιοστή πάντα νικάει. χωρίς εμφανείς ιδιομορφίες, με καλά κρυμμένες παγίδες. 

Ρ ~ η ομαλή ρήξη, χωρίς επιπλοκές που έμεινε ατελής, με ομορφιά, κυρίως γένους θηλυκού, σαν τη κυρά της ρω. 

Σ ~ κύβος σε αταξία. διαρκώς σε σύγχυση,  μα σε νιρβάνα των παραισθησιογόνων ουσιών. 

Τ ~ σε αναμονή μα και σε διάσταση, οριζόντια και κάθετη συνάμα. η μελωδία του όλα και του τίποτα. 

Υ ~ ο απελπισμένος, έχει εναποθέσει κάθε ελπίδα του στον ουρανό. το ύψιλον αγκαλιάστηκε πιο πολύ απ’ όλα. 

Φ ~ ο διαχωρισμός στον κύκλο, διχοτόμηση του συμβάντος, απαραίτητο στην όποια αναπαραγωγή. 

Χ ~ ο χαμένος που δεν έχει ενοχές στη χασούρα του. σε φάση αποδοχής του μάταιου της νίκης. 

Ψ ~ σύνθετο, περίπλοκο, με μουσικότητα. οι εσωτερικές και εξωτερικές διακλαδώσεις του ψυχισμού. 

Ω ~ πρόστυχο, χωρίς περιτροπές. έτοιμο να δοθεί μέχρι το βάθος του πάθους.