ανθρώπινος κισσός

την στιγμή της βύθισης το κορμί της μεταμορφωνόταν σε κορμό δέντρου κι εκείνου σε αναρριχώμενο κισσό.

εκείνος σερνόταν στο χώμα για να την συναντήσει και ν’ αναρριχηθεί πάνω της έως ότου της προσφέρει μια ιδιότυπη αγκαλιά.

εκείνη ακίνητη περίμενε να δράσουν οι θεραπευτικές του ιδιότητες.

το παράδοξο των αντεστραμμένων ριζών του κορμού του δέντρου άγγιζε την θάλασσα διευκολύνοντας την βύθιση.

τα κλαδιά του δέντρου είχαν μετατραπεί σε αιχμηρά αντικείμενα κι έστιβαν τα μωβ σύννεφα.

ο ανθρώπινος κισσός ολοδρόσερος κρατούσε διαρκώς υγρό όλο το κορμί της.

το οργασμικό προιόν της ένωσής τους ευθύνεται για την υπερθέρμανση των σωματιδίων σκόνης που έφεραν φωτεινή βροχή χτες.

Advertisements

μπορεί να μην είχε όνομα

μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την είδες να σκουπίζει τα μάτια της ένα πρωινό στην δουλειά όταν φτιάχνατε μαζί καφέ στο κουζινάκι. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την είδες μέσα στο μετρό με μελανιασμένο μάτι, την κοίταξες κι εκείνη ντράπηκε κι έβαλε γρήγορα τα γυαλιά ηλίου που κρατούσε στα χέρια. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την συνάντησες στο τέλος της ιπποκράτους να φωνάζει και να σπρώχνει κάποιον «σύντροφό» της. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά άκουγες συχνά φωνές και σπασίματα από το σπίτι της στην γειτονιά. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά είδες στα μάτια της την απελπισία της εγκατάλειψης όταν κρατούσε τα δύο της παιδιά από τα χέρια μόνη. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την είδες τρομοκρατημένη στον δρόμο όταν ένα περαστικός της φώναξε θέλω να σου σκίσω την κωλάρα. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά άκουσες τον μπάτσο να την ρωτάει τι φορούσε και γιατί ήταν μαζί του όταν πήγε να καταγγείλει σεξουαλική κακοποίηση. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά άκουγες να την αποκαλούν πουτάνα που τα ‘θελε ο κώλος της και να την στοχοποιούν. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την παρακολουθούσες καθημερινά να δέχεται σεξιστικές επιθέσεις, όπου κι αν βρισκόταν. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά είδες να την χλευάζουν για την εμφάνισή της και να την οδηγούν στο περιθώριο. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά τους είδες όλους να της ασκούν εξουσία σε κάθε της βήμα. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά είδες την αντικειμενοποίηση κι εκμετάλλευση της. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά χρειαζόταν να δουλεύει δύο φορές πιο σκληρά από εσένα για να αμείβεται και να εξελιχθεί ισάξια με ‘σένα επαγγελματικά. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά ήταν πάντα μειονότητα σε θέσεις που θεωρούσες σημαντικές. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά ένιωθες ότι σκοπός της ύπαρξής της είναι να υπηρετεί τις ανάγκες και τις ορέξεις σου. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά να ήταν μια υστερική τρελή. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά ξαφνικά απέκτησε. δεν ήταν η 24χρονη, δεν ήταν η 51χρονη αλλοδαπή, δεν ήταν η 31χρονη σύζυγος.

ήταν η αγγελική, η ερατώ, η ελένη, η μαρία, ήταν όλες εμείς. με όνομα και ταυτότητα. ήταν όλες αυτές που δεν είχαν όνομα μα τις ήξερες, τις έβλεπες καθημερινά, τις είχες συναντήσει. ήταν όλα τα κορίτσια κι οι γυναίκες του κόσμου που σηκώνουν όλο το βάρος των γυναικοκτονιών με τα ασθενικά τους χέρια.


μαυροκόκκινο

Στον Κ. Γ.

ο γιος μου

λέει

ότι το απόγευμα

κάποιος μαχαιρώνει τον ήλιο

κάτω απ’ την ακρόπολη

εκείνος,

γίνεται κόκκινος

κι έτσι έρχεται η δύση του.

μα μετά,

είναι σαν το αίμα

όσο μένει μαυρίζει

κι έτσι έρχεται η νύχτα.

θέλω να του πω,

ότι η πλάση

κοκκινίζει και δύει

μαυρίζει και πενθεί

για κάθε μαχαιρωμένο μετανάστη

στα άνω πετράλωνα

μα,

άκου τώρα

το ξημέρωμα

εκεί

λίγο πριν

την ανατολή

στις 6.12 π.μ.

την στιγμή που γεννιέται

το πρώτο φως

τότε μπορούμε

να εξεγερθούμε

βλέποντας μαζί

το πρώτο ξημέρωμα

αυτό που ο ήλιος

ξεχάστηκε

μα το ‘φέραν

οι φωτιές

που ανάψαμε

για να καταστρέψουμε

κάθε κατασκευασμένη

ανθρώπινη συνθήκη.

κοιτώντας γύρω

ναι,

οι κολασμένοι

είναι

οι πιο όμορφοι εξεγερμένοι

μα,

δεν θέλω ν’ αρκεστούμε

στις παθητικές μετοχές

οι συνέπειες του παρακείμενου

μόλις τελείωσαν•

το κόλπο είναι

να τους πιάσουμε

στον ύπνο

*πάμε;


αυτοβιολογία

έχω περπατήσει

ολόκληρο

το διαγαλαξιακό στερέωμα

του κορμιού σου

για να επιβιώνω

τελείως μόνη

κάθε φορά

που πεθαίνεις

μέσα μου

χωρίς

να σαπίζεις

αρκετά

μικρό ατίθασο κορίτσι

με τ’ αμυγδαλωτά μάτια

που τρυπούν

την ατμόσφαιρα

της ανελέητης

πραγματικότητας


τεστάκι*

για να μάθεις πρέπει να δοκιμάσεις μου είπες

κι από τότε έχω κουραστεί να τραβοσέρνω τα όριά μου στα άκρα για δοκιμές. δοκιμές που άλλοτε πέτυχαν, άλλοτε απέτυχαν, άλλοτε αναβλήθηκαν κι άλλοτε διακόπηκαν βίαια. γιατί δεν αρκεί να θες, ή δεν αρκεί ν’ αγαπάς, ή ακόμα, δεν αρκεί να μισείς. τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αρκετό από μόνο του. κι όλα αυτά τα έχουμε σε πλεόνασμα. τα υπόλοιπα μας λείπουν. αυτά που θα αρκούσαν για να μην πηγαίνουν χαράμι οι δοκιμές μας. αυτά που θα αρκούσαν για την αφή, στην αναγνώριση των χαρακτηριστικών. σκέψου τα δακτυλικά μας αποτυπώματα με μνήμη, να μπορούν να ζωγραφίσουν πάνω σε λευκό καμβά ότι άγγιξαν ή ακόμα καλύτερα ότι φαντάστηκαν. η ιερόσυλη στιγμή που δείχνουμε τα χέρια μας κι έχουμε κάψει τα δάχτυλα για απώλεια αποτυπωμάτων.

– τέσσερα βοηθητικά καρέ-

η πέντε μηνών ανιψιά μου σφίγγει με το χεράκι της το μπιμπερό με το γάλα. το ένστικτο της επιβίωσης μοιάζει να ‘ναι το πιο δυνατό απ’ όλα.

το φιλί δύο αγοριών συναδέλφων στο τελευταίο πράιντ, ενώ καθόμαστε στο γρασίδι της πλατείας συντάγματος και μου διηγούνται ότι έχουν ξυλοκοπηθεί δύο φορές όντας διαχυτικοί δημόσια με τη σχέση τους.

η φίλη μου η τάνια, που οι μανάδες μας, μας νανούρισαν δίπλα δίπλα, χρήζοντάς μας εξ’ ορισμού άρρηκτα δεμένες, να μου λέει «φρίντα, όταν καταλάβεις ότι η ταξική συνείδηση είναι στο μεγαλύτερό της κομμάτι βιωματική κατάσταση, θα πάψεις ίσως να ‘χεις τόσες απορίες για τους ανθρώπους».

το πιο ζεστό σημείο του πλανήτη, δεν είναι μέρος, είναι άνθρωπος και ο γενέθλιος φλεβάρης τον βρήκε αδέξια ερωτευμένο με την αμφιδεξιότητα της σύγκρουσης, μα η καύλα προσφέρει το χάος.

*μάθε τα νέα δεδομένα της challenge accept νέας διακεκομμένης πορείας.


(μη) παραδοχή

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις χωρίς να έχεις κάπου να πας

πες μου πόσες φορές σήκωσες το βλέμμα στον ουρανό και τίποτα δεν έβγαζε περισσότερο νόημα απ’ αυτή μόνο την κίνηση

πες μου πόσες φορές αγανάκτησες περιμένοντας σε ουρές δημόσιων υπηρεσιών για χαρτιά για τα οποία αδιαφορούσες

πες μου πόσες φορές κατεβαίνοντας την ιπποκράτους σκέφτηκες να πατήσεις γκάζι και να καρφωθείς πάνω στους μπάτσους

πες μου πόσες φορές ξέχασες να βάλεις ξυπνητήρι και ξύπνησες ιδρωμένος αρκετά νωρίτερα από την ώρα που ήσουν υποχρεωμένος να ξυπνήσεις

πες μου πόσες φορές δεν ήξερες τι να κάνεις τα χέρια σου και τα κρέμασες πάνω στο κορμί σου βαριά χωρίς να τα ορίζεις

πες μου πόσες φορές μέτρησες τα λεφτά για το νοίκι και τα κοινόχρηστα κι έβγαιναν λειψά

πες μου πόσες φορές προσπάθησες να χαθείς μέσα στο πλήθος κι ένιωθες σα να κοιτάζουν όλοι εσένα

πες μου πόσες φορές γύρισες πλευρό για να μην ακούς τον εαυτό σου να σε κατακρίνει

πες μου πόσες φορές γύρισες ξημερώματα μεθυσμένος ενώ προτιμούσες να είχες γυρίσει νεκρός

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να σπάσεις σε χίλια κομμάτια ότι είχες τακτοποιήσει με τάξη

πες μου πόσες φορές άναψες τσιγάρο στο μπαλκόνι και παρακαλούσες η κάφτρα σου να κάψει το σύμπαν

πες μου πόσες φορές έκλαψες φεύγοντας απ’ το νεκροταφείο το μεσημέρι της κυριακής

πες μου πόσες φορές χαμογέλασες από συνήθεια για να δηλώσεις ότι είσαι φαινομενικά καλά

πες μου πόσες φορές ένιωσες μια σκιά στην αρμονία σου και την έδιωξες ενοχλημένος

πες μου πόσες φορές ανέβηκες στου στρέφη για να πάρεις αέρα κι όμως πνίγηκες

πες μου πόσες φορές έπαιξες θέατρο στα παιδιά κι είδες να γκρεμίζεται το μίσος

πες μου πόσες φορές ανέπνεες χημικά κι ένιωθες τον φόβο της απόλυτης ελευθερίας

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να σπάσεις τα όρια σου κι έκανες πίσω

πες μου πόσες φορές πήρες την μάνα σου τηλέφωνο από τύψεις

πες μου πόσες φορές κοίταξες τα χέρια σου κι αναρωτήθηκες γιατί πετάγονται οι φλέβες σου τόσο έντονα

πες μου πόσες φορές έδωσες το τελευταίο σου τσιγάρο στον πακιστανό που πλένει τζάμια αυτοκινήτων στο φανάρι της κωνσταντινουπόλεως;

πες μου πόσες φορές εκνευρίστηκες μ’ αυτό που έγινες ενώ άλλο είχες φανταστεί

πες μου πόσες φορές περίμενες την άνοιξη και δεν ήρθε ποτέ

πες μου πόσες φορές ζήλεψες τ’ αδέσποτα γατιά που περιφέρονται στην γειτονιά σου

πες μου πόσες φορές υπολόγισες πόσο δυναμίτη χρειάζεται για ν’ ανατιναχτεί η βουλή

πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να πάρεις τηλέφωνο κάποιον που δεν είχες ποτέ το τηλέφωνό του

πες μου πόσες φορές είδες τις γραμμές στα βιβλία του αναγνωστάκη να τρεμοπαίζουν

πες μου πόσες φορές είδες να βασιλεύει ο ήλιος και σκέφτηκες ότι κάποιος τον μαχαίρωσε μαζί με τους μετανάστες στα πετράλωνα

πες μου πόσες φορές είχα δίκιο και δεν το παραδέχτηκες ποτέ γιατί δεν μπορούσες να κάνεις τα πάντα

αλλά κυρίως πες μου πόσες φορές σκέφτηκες να χύνω στην γλώσσα σου χωρίς να πεις τίποτα


άδεια καρέκλα σκηνοθέτη*

τον είχαν δέσει χειροπόδαρα με χειροπέδες και ετυμολογικά δεν είναι καθόλου σωστό αυτό αφού οι χειροπέδες είναι για τα χέρια, πώς είναι δυνατόν να δένουν και πόδια με αυτές. τι φόβος για φυγή επικρατεί στα γκρίζα δωμάτια. κι εκείνη γύρισε ανέκφραστη και είπε στους μπάτσους μα τι λάθος σκηνοθέτη είναι αυτό;

*κοιτώντας γύρω της την είδε άδεια.